Archive for the ‘Uncategorized’ Category

ఓ ఆదివారం

ఫిబ్రవరి 10, 2020

వారం రోజులుగా ఎదురు చూసిన ఆ ఒక్క రోజు..

వచ్చే వరకూ ఏంతో ఊరించిన ఆ ఒక్క రోజు..

హుర్రే! ఇంకేముంది..వచ్చేసింది!

రాక రాక వచ్చిన ‘నా’ రోజు కదా- అపురూపంగా వాడుకోవాలి సుమా!!

నా రోజు – నా ఇష్టం కదా…బారెడు పొద్దెక్కే వరకూ బద్దకంగా పడుకోవడం చాలా ముఖ్యమైన ప్రాధాన్యం

ఇంక పడుకో వడం బోర్ కొట్టడం తో పక్క దిగిన మరుక్షణం మొదలవుతుంది ఆ ఫీలింగ్ ..వారాంతపు నిధిలో అపుడే 9 గంటలు ఖర్చయిపోయాయా అని

ఇక అప్పటి నుండి మొదలవుతుంది తర్జన భర్జన..

భానువారం బరువైనదా? తేలికైనదా తేల్చుకోలేని అయోమయ భావన.

వారపు రోజుల పరుగులతో ఇంటి పట్టున ఉండటం కూసింతే కాబట్టి – పట్టెడు ఇంటి తిండి తినడం సుఖమా? ఊరించే రుచులతో స్వాగతం పలికే బయటి విందులు సౌక్యమా?

బడి ఫీజుల అప్డేట్స్ తప్ప- బుద్ధులు ఏమి నేర్పుతున్నారో తెలియదు కాబట్టి ..

పిల్లలకి క్లాసులు తీసుకోవాలో – లేక క్లాసులు పీకాలో- కధలు, కబుర్లు చెప్పాలో తేల్చుకోలేక అరుపులు, కేకలు, చివరికి నిట్టూర్పులు

కమ్మని నిద్ర కరువైపోతుంది కాబట్టి – ఆదమరిచి పడుకుందామా అంటే ..ఆమ్మో, కరిగిపోదూ నా అపురూప కాలం?

షాపింగు- సినిమానో అయితే గంప గుత్తగా సగం రోజు హుష్ కాకీ అయిపోదూ?

సోఫా లో కూలబడి రిలాక్స్ గా టీవీ చూద్దామంటే- ఏ ఇరవై సారో వచ్చే ఈ బొమ్మ కోసమా నా బంగారు తల్లిని బలి పెట్టేసేది?

కప్పున వేలాడుతున్న బూజు – బల్లల మీద కులాసాగా వాలిపోయిన దుమ్మో – ఆ రోజే కనపడాలా? నా విశ్రాన్తి మీద కక్ష కాకపోతే?

వెబ్ సిరీస్ నాలుగు ఎపిసోడ్ లు చూసాక- ఆరు నెలలు క్రితం కొన్నా ఆరు పేజీలు కూడా కదలని పుస్తకం వెక్కిరిస్తుంది

వీనుల విందైన సంగీతం విని ఉర్రుతలూగుతుంటే – వెళదామని మానేసిన ఓ ఫంక్షనో, బంధువుల ఇళ్లో గుర్తొచ్చి గిల్టీగా అనిపిస్తుంది

చెట్లు – పిట్టలు చూద్దామని పార్కుకి వెళితే..కమ్ముతున్న చీకట్లు- కరిగిపోతున్న రోజుకి వీడ్కోలు చెప్పే వేళ అయిందని గుర్తు చేస్తుంది

ఆదివారమా- ఏమి చేయాలి నిన్ను?

పట్టుకునే శక్తి లేదు – వదిలేద్దామంటే మనసు రాదు

దోచుకుందాం అంటే పరుగు పెట్టాలి – దాచుకుందాం అంటే నీకు దాసోహం అవ్వాలి

అన్నీ చేసేద్దాం అంటే – అసలు నువ్వు ‘ఆదివారం ‘ ఎందుకు అవుతావు?

పోనీ ఏమీ చేయకుండా ఉందాం అంటే – నువ్వొచ్చి ఏమి ఉపయోగం?

అందుకే – నీ కోసం తపిస్తే ఎదురు చూపులే తప్ప ఏమీ మిగలవు

నువ్వెప్పుడు వచ్చి వెళ్ళావో తెలియని స్థితి కి చేరగలిగితే..

వారాలన్నీ నావే – అన్ని రోజులూ అనుభవాలే- నిత్యం అనుభూతులే!!

చింత- చింతన

నవంబర్ 23, 2019

ఇంటర్వ్యూ లో సెలెక్ట్ కాలేదు అని బాధ పడుతూ కూర్చున్న అమ్మాయి ని చూసి – పోతే పోయిందిలే దాని గురించి వదిలేయమ్మా… అని నాన్న నచ్చ చెప్పారు. రెండు రోజులు చింతిస్తూ కూర్చున్న అమ్మాయి మాములుగా తిరగడం మొదలెట్టింది. అలా ఒక నెల పైనే గడిచాక …అమ్మాయికి ఉద్యోగం రావట్లేదు అన్న చింత నాన్న కి మొదలైంది.
అపుడు నాన్నకి తట్టిన ఆలోచన.. అమ్మాయిని ఉద్యోగం రాలేదు అని చింత పడకమ్మా అన్నానే కానీ – దాని గురించి చింతన చేయొద్దని కాదు కదా అని.

రేపటి రోజు పరీక్షో లేక ఇంటర్వ్యూ నో లేక మీటింగో, …ఏదైనా సరే..
ఎలా జరుగుతుందో అని ఆందోళన చెందడం చింత
ఎలా జరగాలో సావధానం గా ఆలోచించడం చింతన

రేపటి గురించి ఆలోచించొద్దు- ఈ రోజు, ఈ క్షణం మీద మనసు లగ్నం చెయ్యి అన్నది బాగా ఎరిగిన ఫిలాసఫీ వాక్యం. ఈ క్షణాలు కరిగి పోయి – రేపటి క్షణాలు ‘ఇప్పుడు’ గా మారడం ఎంత సేపు? మన ‘ఇప్పుడు’ బాగుండాలి అంటే – ఎప్పుడూ గాఢం గా ఆలోచించాల్సిందే కదా..
ఉదాహరణకి – వారం తర్వాత రాబోతున్న ఒక ముఖ్యమైన మీటింగ్ ఎలా నిర్వహించాలి అని లోతుగా ఆలోచించాల్సిందే. నెల తర్వాత వెళ్లాల్సిన టూర్ గురించి విస్తారంగా అలోచించి ప్రణాళిక వెయ్యాల్సిందే. సంవత్సరం తర్వాత పిల్లాడిని ఏ కాలేజీలో చేర్చాలో చక్కగా విచారణ చేయవల్సిందే. ఇలాంటి ఆలోచనలు చెయ్యడానికే కదా భగవంతుండు మనకి బుర్ర ఇచ్చింది. కానీ, అదే బుర్ర.. వైరస్ చేరిన సాఫ్ట్ వేర్ లాగా ఒక రకమైన ఆలోచన చేయాల్సింది పోయి వేరే రకమైన ఆలోచనలతో మస్తిష్కాన్ని నింపేస్తుంది. అలాంటప్పుడే మనం – చింతాకంత కారణాలకి కూడా చింతాక్రాంతులమయ్యేది.

అమ్మో రేపటి మీటింగ్ ఎలా అవుతుందో ఏంటో? కావాల్సిన ఫ్లయిట్ కి టికెట్స్ దొరుకుతాయో లేదో, టూర్ కి వెళ్లి బీచ్ దగ్గర సేద దీరే రోజు రావడానికి ఇంకా 29 రోజులే ఉన్నాయి, మా అబ్బాయికి నేను అనుకుంటున్న కాలేజీ లో సీట్ వస్తుందా – రాకపోతే వాడి భవిష్యత్తు ఏమిటి?….ఇక ఈ ఆలోచనల ప్రవాహానికి అడ్డు ఏమి ఉంది. అడ్డ దారులు తొక్కిన ఈ ఆలోచనల అంతిమ లక్ష్యం ఆందోళన, అయోమయం …ఇదే చింత!

చింతన ఒక చక్కటి విన్యాసం. ప్రణాళిక, జిజ్ఞాస, ఆశ, విశ్వాసం దాని లక్షణాలు. రేపటి రోజు కి మనల్ని చక్కగా ప్రిపేర్ చేసే ఒక పని ముట్టు. సరైన విషయాల గురించి ఎంత లోతుగా అయినా ఆలోచించాల్సిందే…అసలు ఆలోచించక పోవడం ఒక బద్దకపు లక్షణం. ఉవ్వెత్తున దూకే ఉత్తుంగ ప్రవాహం లా సాగే ఆలోచనలు ఎన్నో సమస్యల కి పరిష్కారాలను చూపుతాయి. మన మస్తిష్కానికి ఉన్న శక్తి ని మనకి పరిచయం చేస్తాయి.
ఇంత చిన్న బుర్రలో బ్రహ్మాండాలని ప్రభావం చేసే ఆలోచనలు చేయొచ్చు. స్టుపిడిటీ సునామీలనూ సృష్టించవచ్చు.
చింత – మనల్ని దహించివేసే కార్చిచ్చు అయితే
చింతన- మనల్ని ఏదైనా సాధింప చేయ గలిగే ఒక చిత్రం

చింతించడానికి పెద్ద కారణం ఏమి కావాలి? నల్లని కురులలోంచి తొంగి చూస్తున్న ఒక చిన్న
తెల్ల వెంట్రుక చాలు. ఆడుకుని వచ్చిన చంటాడి చొక్కా పైన మరక చాలు, సగం కోసిన వంకాయ లో బయట పడిన పుచ్చు చాలు.
కానీ.. తలలు బోడులైనా ఆగిపోని జ్ఞాన పరంపర కి మాత్రం చింతన కావాలి. ప్రపంచాన్ని మార్చగలిగిన సౌకర్యాలైన, గ్రహాంతరాలకి వెళ్లగలిగిన సాధనాలైనా, పరమాత్మ ని చేర్చగలిగే సాధకాలైనా…ఎందరో మనలాంటి మనుషులు చింతన ద్వారా సాకారం చేసినవే కదా!

చింత అనేది – చంద మామ కధలో చదివిన చింత చెట్టు మీద దయ్యం లాంటిది అయితే
చింతన అనేది – బోధి వృక్షము కింద జ్ఞాన ముద్ర లో ఉన్న గౌతముడి లాంటిది
అందుకే…మన చింతలకు చెల్లు చీటీ పాడేసి – చింతన తో చైతన్యం పొందుదాం

దైనందిన డిటాచ్మెంట్

జూన్ 8, 2019

మా కాలనీలో గుడి కట్టిస్తున్న పెద్దాయన 10 రోజుల తర్వాత కనిపించి పలకరించగానే – హమ్మయ్య ఈయన క్షేమంగానే ఉన్నారు కదా అన్న ఫీలింగ్ హాయిగా అనిపించింది. 3 నెలల క్రితం వరకు ఆయన ఎవరో కూడా తెలియని నాకు నా ఎమోషన్స్ ను ప్రభావితం చేసే ఒక కారకంగా అయ్యారా? ఏమి చిత్రమో కదా!
15 ఏళ్ల క్రితం లేని పిల్లలు ఇపుడు నా జీవితంలో ప్రధానాంశం అయి కూర్చోవడం, నాన్న లేకుండా ఒక్క రోజు కూడా గడవని కాలం- ఆయన కాలం చేసాక 10 ఏళ్ళు ఇట్టే తిరిగిపోవడం..బంధాల మాయాజాలం కాక ఏమిటి?
ఈ ప్రపంచ పటంలో ఉన్నారని కూడా తెలియని ఓ కొత్త జంట మా పక్కింట్లో చేరగానే వారి పోకడలు మా టీ టైం టాపిక్స్ గా మారడం, ఎవరో కూడా తెలియని వేలు విడిచిన చుట్టాల పెళ్ళికి ఏమి చీర కట్టుకోవాలో అని ఆతృత పడటం, తాటికాయంత ర్యాన్క్ ల పోస్టర్ పై విజయ చిహ్నం మాటున దాగిన ఓ బాల మేధావితో – మా అబ్బాయిని పోల్చుకుని ఆందోళన చెందడం..
ఏంటి ఇవన్నీ? ఎవరు వీళ్లంతా? నా భావాల పై వీళ్ళ ప్రమేయం ఏమిటి?
ఓ మనసా..నీకు మరీ బొత్తిగా పని లేదా? మైనం ముద్దకి నల్ల పూసలు అతుక్కున్నట్టు- ఎంత మందికి నీ భావాల పరిధిలో చోటిచ్చేస్తావ్ ?
డిటాచ్మెంట్ అంటే మనసుకి సంబంధం పెట్టుకోకపోవడం.
మనిషికి లక్ష రకాల లింక్స్ ఉండొచ్చు. కానీ అవి మనసులో అతుక్కోనంత వరకు పర్లేదు.లేదంటే బంధాలు- భావాలకు పరిధి ఎక్కడ ఉంటుంది?

కాలనీ పెద్దాయనకు ఓ ఏడాది క్రితం ఏదైనా అయి ఉంటే నాకు తెలిసేది కూడా కాదు. ఇపుడు తెలుసు కాబట్టి ఈ ఆందోళన. ఇది సహజమే..యాంత్రిక జీవితంలో ఓ అపరిచితుడు పైన ఈ మాత్రం సహానుభూతి ఉండటం ఒక రకంగా రిలీఫ్ కూడా. కానీ వచ్చే స్టేషన్ లో దిగి పోయే ఓ అమ్మాయి పొట్టి నిక్కరు నాకు చికాకు పెడుతున్నా, బస్సులో ఈ కిటికీ దగ్గర కాక వేరే చోట కూర్చుంటే అసలు తారస పడే అవకాశమే లేని ఓ దృశ్యం నాకు ఆందోళన కలిగిస్తున్నా —-ఏంటిరా మనిషీ నీకు ఈ విడవని బంధాలు, భావాల బరువులు? అని నిలదీయాల్సిందే కదా!
పుణ్యక్షేత్రానికి వెళ్లి ఓ గంట ఎక్కువగా క్యూ లో నిలబడాల్సి వస్తే వచ్చే లెక్కలేనన్ని ‘ప్చ్ ‘ లు మనకి సౌకర్యాల పైన ఉన్న బంధాలకు గుర్తులు.
పరీక్షలు రాసేది పిల్లాడైతే- మన చేతుల్లో పట్టే ముచ్చెమటలు ‘మమకారం’ అనే బంధానికి గుర్తులు
పెళ్లి జరిగేది చూట్టానికి ఐతే- మనం తీసుకుని మురిసిపోయే సెల్ఫీ లు ‘నేను’ అనే బంధానికి గుర్తులు
వసుధైక కుటుంబం అంటే అందరూ నా లాంటి వాళ్ళే అనుకోవడం..అంతే కానీ అన్ని గోలలు నాకే అనుకోవడం కాదు. వ్యక్తిగా మన పరిధిని పెంచుకుంటూ పోవాలి. కానీ మనసుకి మాత్రం ఎలాంటి భావాల ధూళినీ చేరనీయని నైజం అలవాటు చేసుకోవడమే దైనందిన డిటాచ్మెంట్ అంటే!

చిన్నప్పటి కథలు- ఊహా లోకాలు

మార్చి 10, 2019

ఆఫీసు పనితో బాగా బిజీ అయిపోయి, పిల్లలతో గడిపే సమయం బొత్తిగా తగ్గిపోతున్న నాకు ఈ మధ్య కాలంలో అక్కరకొస్తున్న చిట్కా – చిన్నప్పటి కథలు చెప్పడం.

కథలు చెప్పడం కొత్తేమీ కాకపోయినా బెడ్ టైమ్ స్టోరీ బుక్స్ తో బోర్ కొడుతోంది అంటున్న మా చిన్నాడికి – నా చిన్నప్పటి కధలు అదరహో! అనిపిస్తున్నాయి. ‘అనగనగా’ కధలు యాంత్రికంగా అనిపిస్తున్నాయని యధాలాపంగా ఓసారి నా చిన్నప్పటి కథ.. అంటూ మొదలెట్టాను. ఆ పరంపర – ఓ నెల రోజులుగా సాగుతూనే ఉంది. చెబుతున్న నాకు ఆపాత మధురాలలో ఓలలాడి వచ్చేసినట్లు అనిపించి పని ఒత్తిడి నుండి రిలాక్సింగ్ గా కూడా అనిపిస్తుంది.
ట్యాబ్ లో తల దూర్చేసి తన్మయత్వం లో ఉన్న పెద్దవాడు కూడా – పది అడుగుల నల్లత్రాచు, ఇంటింటికి ఎలుగుబంటిని తిప్పే అబ్బాయి, ఓ సారి వరదలో కొట్టుకొచ్చిన కుక్క పిల్ల లాంటి వర్ణనలు ఆసక్తి రేకెత్తించి …నాకూ చెప్పూ- అంటూ పక్కన చేరడం మొదలెట్టాడు.
సెలవలు పెట్టి పిల్లలను ఊర్లు తిప్పే తీరిక లేని నేను – ఈ కధలలోనే..రైళ్లు, ఎర్ర బస్సులు, ఒంటెద్దు బల్లు, పడవలు ఎక్కించేసాను. అమ్మమ్మ గారిల్లు, రేలంగి మావయ్య గారిల్లు, పుష్కారాలకి ఆతిధ్యం ఇచ్చిన పుల్లయ్య పెద నాన్న గారిల్లు, తోటలోని తాతయ్య గారి ఇల్లు…అన్నీ తిప్పేసాను- నా బాల్యం తో పాటు!

నా చిన్నపుడు ఇరుగుపొరుగున ఉండే పెద్ద మీసాల వీర్రాజు గారు, గయ్యాళి నాగమ్మ గారు, చుట్ట పొగ మేఘాలలోనే కనిపించే గవర్రాజు గారు, అర్ధ రూపాయంత బొట్టు పెట్టుకునే అమ్మాజీ గారు, గొడుగు ఎప్పుడూ వదిలి పెట్టని భద్రం తాతయ్య, చాడీలు చెప్పే కనక వల్లీ, చింత నిప్పుల్లాంటి కళ్ళున్న కల్లు దుఖానం దానయ్య, బిస్కెట్ల బండి నడిపే మస్తాన్ బాషా బాబయ్య…లాంటి రకరకాల పాత్రలు – శ్రద్ధగా వింటున్న మా పిల్లల చారడేసి కళ్ళలోనూ కనిపిస్తున్నారు

పొట్లాలు కట్టిన తిరుపతి ప్రసాదాలు ఒక్కో ఇంటికి పంచిపెట్టడానికి వెళ్ళినపుడు – అనసూయమ్మ గారి పెరట్లో కాసిన ఆనప కాయ, రత్నం అక్కయ్య వాళ్ళింట్లో పూసిన ముద్ద మందారాలు, ఎత్తరుగుల అత్తయ్య గారింట్లో అప్పుడే చేసిన కోవా బిళ్ళలు, రామాచారి గారింట్లో ఇచ్చిన కొబ్బరి కాయలతో తిరిగొస్తున్న మా చేతుల్లోని తాయిలాలు, బరువులను సాయం పడుతూ…. మా పిలల్లు!

అబద్ధం చెప్పినపుడు చెంపలు అదరగొట్టిన అమ్మ అరచేతి గుర్తులు, కుంటి అమ్మాయి పద్మావతి కర్ర సాయంతో పరుగు పెట్టిన వైనం, నత్తి రంగడిని గేలి చేసినపుడు వాడి కళ్ళలో జారిన కన్నీళ్లు, దొంగా-పోలీసు ఆటలో దొరక్కుండా ఉండటానికాని చీకటి కొట్లో దాక్కున్నపుడు తేలు కరిచినపుడు పెట్టిన కేకలు, నాన్న కళ్లద్దాలు విరక్కొట్టేసి, వీపు విమానం మోత మోగుతుందని – మంచం కింద దాక్కుని ఊపిరి బిగబెట్టిన భయం, కొయిటా నుండి వచ్చిన – వాళ్ళ పిన్ని తెచ్చిన పూవుల ఫ్రాక్ వేసుకుని వయ్యారాలు పోతున్న రాణి ని చూసినపుడు కలిగిన అసూయ, అతి దగ్గరగా ఎగురుతున్న హెలికాఫ్టర్ లో నుండి చెయ్యి ఊపుతున్న మంత్రి గారిని చూసినపుడు కలిగిన అతిశయం, కొండంత ఓడని వైజాగ్ సముద్రం లో చూసినపుడు కలిగిన ఆశ్చర్యం, నన్నొదిలేసి – మా అన్నయ్యను, అక్కను కొత్త సినిమా కి తీసుకెళ్లినప్పుడు కలిగిన ఉక్రోషం…రకరకాల అనుభూతుల ప్రవాహం లో మా పిల్లలు కొట్టుకు పోతున్నారు – నాతో సహా..

నా చిన్నప్పటి కధల్లోని ఇళ్లల్లో ఏ.సి లు లేవని, అన్నవరం కొండా- అమ్మ వారి జాతరా వెకేషన్ గా వెళ్లడం ఏంటీ అని, ప్రయాణాల్లో పులిహోరా- దద్దోజనం పోట్లాలేంటీ అని, అయిదు రూపాయల బొమ్మ కోసం అమ్మని ఆరు నెలలు బతిమాలడం ఏంటీ అని మొదట్లో నా పైన జాలి ఒలకపోసిన వాళ్ళే ..
వేసవి మధ్యాహ్నాలలో పిల్లలంతా చేసిన అల్లరి, మల్లి గాడు మాతో చేయించిన సాహసాలు, ప్రకృతిలో దొరికే వస్తువులతో బాదం ఆకుల్లో ఫ్రీ గా చేసుకునే పార్టీలు, వెయ్యి గుడి మెట్లు ఎక్కి దిగేసే పందెంలో గెలిచిన గర్వం, కొత్త ఆటలు కనిపెట్టి మరీ ఆడుకునే పిల్ల సైన్యం, రాంకుల ఊసే లేని బడులు, పెద్దల ప్రమేయమే లేని స్వేచ్చా ప్రపంచం …పరిచయం అయే కొద్దీ..చిన్నప్పటి నా అదృష్టానికి ఆశ్చర్యపోతున్నారు.

ఇలా చిన్నప్పటి కధల ఊహల్లో విహరించి, చింత లేకుండా నిద్రలోకి జారుకున్న పిల్లలను ఓ సారి ముద్దాడి తృప్తిగా ఆ రోజుకు వీడ్కోలు పలుకుతున్నాను.

సూచన-
చిన్నప్పటి కధలను చెప్పదల్చుకుంటే – ఆయా కధలలో వచ్చే వ్యక్తులను మారు పేర్లు వాడుకుంటే మంచిది. లేకపోతె, పొరపాటున ఆ వ్యక్తి తారస పడితే – పిల్లల ఉత్సాహం ఎక్కువ అయ్యి దొర్లే పలుకులు- వారికి ములుకులై గుచ్చుకోవచ్చు సుమీ!

ఈ కధల్లో కథ కంటే – కథనం ముఖ్యం అని గుర్తు పెట్టుకోవాలి. ఉదాహరణకు – అమ్మమ్మ ఇంట్లో వారం రోజులు ఉన్నాం, ఈ పనులు చేసాం అంటే వాళ్లకి ఆసక్తి రాదు. అమ్మమ్మ ఇంటికి వెళ్ళినపుడు ఎక్కిన బస్సు లో ఏ సీట్ లో కూర్చున్నాం, ఎన్ని ఊర్లలో ఆగాం, రద్దీ అయినపుడు కలిగిన భావాలేంటి, అపుడు అన్నయ్య ఏమి చేస్తున్నాడు లాంటి వివరాలతో కథ నడిపించాలి. ఇలా చెప్పాలంటే – మనకి బోలెడు కథలు ఉంటాయి కదా!
వర్ణనలు బాగా చెయ్యాలి. అర అడుగు పాము చూసి ఉంటే- దాన్ని పది అడుగులకి పెంచేయాలి. నా వంతుగా చిన్న లడ్డు దొరికింది అని చెప్పడానికి ఏ ఉసిరి గింజనో ఉపమానం గా వాడేయాలి.
చిన్నప్పటి కథలను నీతులు బోధించే పని కోసం వాడుకోకూడదు. పిల్ల వెధవలు ఇట్టే పసిగట్టేస్తారు. కల్తీ లేని కథలను చెప్తూ ఉంటే- నీతులు వాళ్ళకే దొరుకుతాయి.

హ్యాపీ..వీకెండేనా??

మార్చి 24, 2018

ఆఫీసుల్లో శుక్రవారం సాయంత్రం జరిగే మీటింగ్ లు సాధారణంగా ‘హ్యాపీ వీకెండ్’ అని విష్ చేయడంతో ముగుస్తాయి. శుక్రవారం సాయంత్రం పని మూటలు కట్టేసి ఇంటికి బయలుదేరుతున్న వారి ముఖాల్లో కొండంత భారం దింపేసుకుని వెళ్తున్న వెలుగు కనిపిస్తుంటుంది. ఇలాంటివి చూస్తే – జీవితం అంటే ‘రెండు వీకెండ్ ల మధ్య వచ్చి పోయే కాలం’ లా చుస్తున్నామా అని ఆశ్చర్యం వేస్తుంది.

ఉరుకులు, పరుగులు లాంటి దినచర్యతో అలసిపోయిన వారికి శనివారం రోజు ఓ గంట ఎక్కువ పడుకోవచ్చనో, ఆదివారం రోజు కుటుంబంతో తనివితీరా గడపవచ్చనో ఉత్సాహం ఉరకలేస్తూ ఉండొచ్చు గాక..
కానీ వీకెండ్ కోసం చకోర పక్షుల లాగా కాచుకు కుర్చునేది- అది రాగానే హమ్మయ్య పని చెయ్యక్కర్లేదనో, రోజంతా టీవీ చూస్తూ కూర్చోవచ్చనో , సుష్టుగా విందులు ఆరగించవచ్చనో, సాయంత్రం దాక స్నానం చేయక్కర్లేదనో లాంటి కారణాల వలన అయితే మాత్రం, వీకెండ్ ల వేటుకి మన జీవితాలు గురి అవుతున్నట్టే లెక్క!

వారం లో 5 రోజులు కస్ట పడేది – 2 రోజులు ఎంజాయ్ చేయడానికా??

సరే ఆ రెండు రోజులు ‘ఎంజాయ్’ చేస్తున్నాము అనుకున్నా సరే- మిగిలిన ఐదు రోజులు ‘కస్టపడుతున్నాం’ అనే భావనను మోస్తూ బతికితే జీవితం ఏం బాగుంటుంది?

చేసే పనిని ఇస్టపడి చేస్తే ప్రతీ రోజు మనకి ఏదో ఒక తృప్తి ని మిగులుస్తుంది. నగర జీవితాల్లో ట్రాఫిక్ జాం లు, పని ఒత్తిడులు, డెడ్ లైన్స్ , దూరాలు (మనుషుల మధ్య కూడా) అనివార్యమైనవి. అవి లేకుండా ఉండటం బాగుంటుంది. అవి లేకుండా ఉండే చోటూ బాగుంటుంది. కానీ ఇక్కడే బతకాలన్న ఒక నిర్ణయం ఏదో ఒక కారణం వలన చేసేసుకున్నాం కదా..కాబట్టి మన నిర్ణయాన్ని మనం గౌరవించుకోవాలి కదా!

వీకెండ్ ల కోసం ఎదురుచూస్తున్నాం అంటే, ఏదో ఒక కారణం వలన మిగిలిన వారపు రోజులలో మన దైనందిన జీవితం మనకి నచ్చట్లేదనే కదా
దానికి వారంలో ఏ రోజైనా ఏం చేస్తుంది పాపం? మౌనంగా వచ్చి వెళ్ళిపోవడం తప్ప!
మన రొటీన్ మన చేతుల్లో ఉంటుంది, మన ఆలోచనలకి మన ప్రమేయం ఉంటుంది. రోజు ఎలా గడవాలో మన ప్రమేయం లేకపోవచ్చు, కానీ ఒక రోజుని ఎలా ఆస్వాదించాలో పూర్తిగా మన నిర్ణయమే కదా.

ప్రపంచంలో ఉన్న ఆనందం అంతా వీకెండ్ ల లో జుర్రేసుకుని, మిగిలిన వారం అంతా ఆ కిక్కుతో బండి లాగించేద్దాం అనుకుంటే జీవితం చాలా చప్పగా ఉంటుంది.
వారంలో ప్రతి రోజుని మనదిగా చేసుకుని ‘మన ‘ తాలూకు పరిమళాన్ని ఎంతో కొంత రోజుకి అద్ది సాగనంపితే మన మనుగడ మధురంగా ఉంటుంది.

అసలు హ్యాపినెస్ వీకెండ్ కి మాత్రమే పరిమితం కాకూడదంటే..మనకి ఆనందాన్ని ఇచ్చే అంశాలు వారంతాలలో మాత్రమే జరిగేలా ఉండకూడదు. వాటి కోసం అప్పటి వరకు ఆగక్కర్లేనివి అయి ఉండాలి.
రెస్టారెంట్, మూవీ, షాపింగ్, బార్ లాంటి వాటిలో సమయం గడపడంలో ఆనందం వస్తూంటే – మిగిలిన రోజుల్లో ఇవి చేయడం కస్టం కాబట్టి- వీకెండ్ కి ఆనందం వాయిదా పడుతూ ఉంటుంది.
అదే మనకి నచ్చేవి, ఆనందం ఇచ్చేవి – సంగీతం వినడమో, పుస్తక పఠనమో , వ్యాయామం చేయడమో, పిల్లలతో గడపడమో, చక్కగా వండటం, ఉద్యోగమో- వ్యాపరమో..ఏది అయినా ఆ రోజు పని అనుకున్నట్టుగా మనసు పెట్టి పూర్తి చేయడం లాంటివి అయితే – ప్రతీ రోజూ ఒక కొత్త ఉత్సాహాన్ని ఇస్తూనే ఉంటుంది.

వీకెండ్స్ మిగిలిన రోజుల కంటే కాస్త భిన్నంగా ఉండొచ్చు, మనం చేసే పనుల క్రమం మారుతుంది కాబట్టి. కానీ వీకెండ్ ని ఉత్సాహం నింపుకున్న నిధులుగా చూడక్కర్లేదు. వీకెండ్లు, లాంగ్ వీకెండ్ లు వస్తాయి,పోతాయి. వాటిని కేవలం ఎక్కువ సమయం పట్టే పనులు పూర్తి చేసుకునే ఒక ఉపకరణాలుగా మాత్రమే చూడాలి.

ప్రతీ రోజుని ఆస్వాదించడం అంటే – వేడి వేడి అట్లు పెనం నుండి నేరుగా ప్లేట్ లో వేసుకుని తినడం లాంటిది. వీకెండ్ కోసం వెంపర్లాడుతున్నాం అంటే – చల్లారిపోయిన పిజ్జా ని ఓవెన్ లో పెట్టుకుని మరల మరల వేడి చేసుకుని తినడం లాంటిది.

అందుకే ఈ సారీ ఎవరైనా ‘హ్యాపీ వీకెండ్ ‘ అంటే..ఓ చిరు నవ్వు చిందించి దాన్ని ‘హ్యాపీ వీక్’ అని వినిపించుకుంటే సరి! అపుడు శుక్రవారం సాయంత్రం మాత్రమే సుకుమారిగా కాక- సోమవారం ఉదయం కూడా సొగసుగా అనిపిస్తుంది.

 

దృశ్యం-దరహాసం

నవంబర్ 13, 2017

కాలనీలో వాకింగ్ చేస్తున్న నాకు అలవోకగా కనపడిన దృశ్యాలు..
బడ్డీ కొట్టు నడిపే ముసలమ్మ – బేరానికై వచ్చిన ఓ పిల్లకి బిళ్ళలు అందిస్తూ..నీ పేరేంటే పిల్లా? అని ఆప్యాయంగా అడిగింది.
“ఐశ్వర్య ‘ అని ముద్దుగా చెప్పింది ఆ పిల్ల
మరి నీ చెల్లి పేరు? ….
ఈ లోగా ఆ దృశ్యానికి దూరమైపోతున్న నా నడకని ఓ సారి ఆపి ఆ పేరు వినేసి వెళ్ళనా అనిపించి..ఓ దరహాసం చిందించి సాగిపోయాను

ఇంకాస్త ముందుకు వెళితే..
అరవిరిసిన మందారాన్ని ఎగిరి అందుకోవాలని ప్రయత్నిస్తున్న ఓ పాపకి ఆ పువ్వు కాస్తా అందేస్తే బాగున్ను అని చిన్ని ఆశ!
ఇడ్లీలన్నీ అమ్మేయగా తేలికపడిపోయిన క్యారేజీలు ఉన్న సైకిల్ ని సునాయసంగా తొక్కుకుంటు హుషారుగా ఇంటి దారి పడుతున్న ఓ మధ్య వయసు అతన్ని చూస్తే ఓ తృప్తి!
చంటి పిల్లాడిని పడుకోబెట్టిన బండి ని ఓ చేత్తో తోస్తూ, మరో చేత్తో పట్టుకున్న స్మార్ట్ ఫోన్ లోకి తల దూర్చేసిన ఓ యూత్ ఐకాన్ ని చూసి..ఆ చంటాడి మీద పాపం ఓ కన్నేసి ఉంచితే బాగున్ను అని ఒక తపన!
తాత గారి చేతి వేలు పట్టుకుని ఆగకుండా కబుర్లు చెబుతూ తాత బోసి నోటిలో నవ్వులు పూయిస్తున్న ఓ గడుగ్గాయిని చూస్తే ముచ్చట!
రాత్రి జరిగిన విందు భోజనం తరువాత, అనుభావలాన్నీ తన ఇంట్లో పదిల పరుచుకొని, ఎంగిలాకులను కాలనీలో విసిరేసిన ఓ అసామిని చూస్తే ఆక్రోశం…
వీటిలో ఏ దృశ్యాలకీ నాకు ప్రమేయం లేదు. నేను వాకింగ్ కి వెళ్ళినా, వెళ్ళకపోయినా అవి సరిగ్గా అలాగే జరుగుతాయి. కానీ ఇవాళ ‘నా’ అనుభవం లో కొన్ని ఆనవాళ్ళు అయ్యాయి. ఈ దృశ్యాలన్నీ నాలో ఏదో ఒక చిరు భావాలను కలగజేసాయి. అవన్నీ కలగలిపి..వాకింగ్ అయాక నాకు ‘అహ్లాదం’ అనే అనుభూతి మిగిలి ఉంటుంది. ఆ అనుభూతితో నేను తర్వాత చేసే పనులు కొంచెం హుషారుగానో, ఆనందంగానో చేస్తానేమో. ఒక వేళ నాకు ఎదురైన దృశ్యాలన్నీ ఆ ఎంగిలాకుల బాపుతువే అయితే, వాకింగ్ తర్వాత నాలో కలిగే భావం ఏ అలజడో, ఆందోళనో అయి కూర్చుంటుంది.

మనం ఎవరికోసం ప్రత్యేకంగా ఏదీ చెయ్యం. కానీ మనం చేసి చిన్న చర్య కూడా వేరే వారి పై ఏదో ఒక ప్రభావం చూపిస్తుంది.
వేగంగా వెళ్ళిపోతున్న ఓ అపరిచితుడికి ఎదురయ్యే ఓ దృశ్యంలో నేను భాగం కావొచ్చు. ఆ దృశ్యంలో నేను మా అబ్బాయిని తిడుతూ కనపడి ఉండొచ్చు, లేదా ఏ బస్ కిటికి దగ్గరో ఓ పుస్తకం చదువుతూ కనపడి ఉండొచ్చు. సెకనులో వందో వంతైన…నా ద్వారా ఆ అపరిచితుడి మనసులోకి ఓ తిట్టు అనుభవాన్నో, ఓ పుస్తకం రూపాన్నో అతని మనసులో చేర్చేసి ఉండొచ్చు! అలా మనకి తెలియకుండానే వేరే వారి భావోద్రేకాలకి మనం కారణం అవుతాం. మనం పదే పదే కొట్టిన హారన్ వలన తెలియకుండానే ఒక అబ్బాయి తన ఇంటర్వ్యూ ని పాడు చేసుకుని ఉండొచ్చు. ప్రేమతో ఒక ముసలమ్మను రోడ్ దాటిస్తున్న దృశ్యం ద్వారా…జరగబోయే ఒక పోట్లాటని ఆపేసి ఉండొచ్చు.

నాకు వాకింగ్ లో కనపడిన మంచి దృశ్యాల వెనుక ఓ బామ్మ ఆప్యాయత, ఓ వ్యాపారి కస్టం ఓ తాత భాద్యత, ఓ చిన్నారి ముగ్ధత్వం లాంటివి ఉంటే, చెడు దృశ్యాల వెనుక నిర్లక్ష్యం, కోపం, ఓర్పు లేకపోవడం లాంటివి ఉంటాయి. మంచి ఆలోచన మనచేత ఒక రీజనబుల్ పనిని చేయిస్తుంది. అలాంటి పనులు చేసే మనం ఒక మంచి దృశ్యంలో భాగం అవుతాం. మనం తరచూ పాజిటివ్ దృశ్యాలలో భాగం కాగలిగితే, వేరే వారి పెదవుల పై చిరు దరహాసాన్ని పూయించొచ్చు. ఏమో ఆ చిరునవ్వు ఎవరి ఆర్తిని తీరుస్తుందో, ఎవరికి మంచిని చేస్తుందో?

గుర్తింపు

అక్టోబర్ 8, 2017

ఆనంద్ ఫేస్ బుక్ లో పెట్టిన కొత్త ఫొటో కి 100 పైనే లైక్ లు వచ్చాయి. అది చూసుకుంటున్న ఆనంద్ కి ఆనందం పదింతలు అయిపోతోంది.
ఆ ఫోటో అతని విహార యాత్రలో ఒక అందమైన కొండ దగ్గర తీసుకున్నది. మరి ఇన్ని లైకు లు అతనికా, లేక ఆ అందమైన కొండ ఉన్న దృశ్యానికా?
అంత అందమైన ప్రదేశంలో ఆనంద్ కాకుండా, అప్పారావు ఫొటో దిగినా ఇలాగే లైకులు వస్తాయేమో! అసలు ఆ లైకులన్నీ అనంద్ కి కాక ఆ కొండకేనేమో? మరి అతనికెందుకూ ఆనందం?
తనకి ఏదో రకంగా ‘గుర్తింపు ‘ దొరికిందని!
‘గుర్తింపు ‘ – ఈ తరానికి అంటిన ఓ నిషా..
కాల చక్రంలో తిరుగుతూ, రొటీన్ జీవితంలో పడి కొట్టుకుంటున్న మనకి …చేసిన పనిని పది మందీ మెచ్చుకోవాలనే ఓ తపన

అసలు ఎవరైనా మనని, మన పనిని ఎందుకు మెచ్చుకోవాలి?
పని చేయడం మన భాద్యత, ఇంకా బాగా చేయాలనుకోవడం మన ధర్మం..
ఎవరు ఏమి చేసినా ఎందుకు చేస్తాం? మన కోసం, మనల్ని మనం సంతృప్తి పరుచుకోవడం కోసం!
మంచి డ్రెస్స్, ఇల్లు లేదా కారు కొన్నా, మంచి ప్రదేశానికి వెళ్ళినా, ఓ కొత్త పని చేసినా, ఓ మంచి ఆలోచన వచ్చినా…అన్నీ మన కోసమే కదా. మన ఇస్టం, సుఖం కోసం చేసిన పనికి వేరే వాళ్ళ గుర్తింపు ఎందుకు?
ఎందుకంటే ‘గుర్తింపు ‘ కి మనమంతా గులాం లము కాబట్టి.
అవతలి వారి నుండి అభిప్రాయాం, సద్విమర్శ ఎప్పుడు అవసరం. అపుడే కదా మనం చేసేది సరిగా ఉందో లేదో తెలిసేది. కానీ మన పనికి మెచ్చుకోలు ఎందుకు?
ఫేస్ బుక్ లో ఇన్నిన్ని పోస్ట్లు , వాట్సప్ లో లెక్క లేనన్ని ఫార్వార్డ్ లు..ఏదో రూపంలో ఈ మెచ్చుకోలు కోసమేనా? మెచ్చుకోలు మనకి అలవాటైన మత్తు మందా?
ప్రత్యేకమైన దుస్తులు, నగలు, ఘనమైన పెళ్ళి వేడుకలు, విందు భోజనాలు, విహార యాత్రలు…మనకి నచ్చి చేసుకుంటే పర్లేదు. కాని అవతలి వారికి నచ్చేలా చేయాలనుకోవడంలోనే చిక్కంతా..

అమ్మ ‘ వంట చేసింది-
పది మందీ తిని ఏమీ మాట్లడకపోతే తన పని పూర్తి అయిందనుకుంటుంది
ఒక వేళ చాలా బాగుంది అంటే పోన్లే తృప్తిగా తిన్నారనుకుంటుంది
బాలేదు అంటే – అయ్యో పాపం సరిగా తినలేదు కాబోలు అని బాధ పడుతుంది.

అదే ‘అమ్మాయి ‘ వంట చేస్తే – తన వంట నచ్చి తీరాలని తపన పడుతుంది.
ఎవరూ మాట్లడకపోతే నిరుత్సాహ పడుతుంది – బాగుంది అంటే పొంగి పోతుంది
ఏ ఉప్పు తక్కువైందో అంటే ఉక్రోషం తో ఊగిపోతుంది…మొత్తానికి తను కోరుకొనేది పొగడ్త మాత్రమే!

‘అమ్మ ‘ ఎదురు చూసేది ఫీడ్ బ్యాక్, ‘అమ్మాయి ‘ ఆశించేది గుర్తింపు..

ఇలా గుర్తింపు కోసం పాకులాడకపోతే జీవితం ప్రశాంతంగా ఉంటుంది.
పని చేసేటపుడు ఎంజాయ్ చేస్తూ, బాగా చేయాలని ప్రయత్నిస్తూ, అవతలి వారి అభిప్రాయాలతో పనిని మెరుగు పర్చుకుంటూ, బాగా చేయగలిగిన రోజు సంతోషిస్తూ సాగిపోవడమే మన ధర్మం..

ఉదయించే భానుడు – ఏ మూల నుండో వినిపిస్తున్న ఆదిత్య హృదయం స్తోత్రాలని విన్నపుడో, సూర్య నమస్కారాలను చేస్తున్న ఏ సంస్కారినో చూసినపుడో – మహా అయితే ఓ చిరు నవ్వు చిందిస్తాడెమో..ఆ స్తోత్రాలకై ఎదురు చూడడు, వాటిని వింటూ ఉండిపోడు. మబ్బుల్లో దాగి ఉండిపోవడమో, ప్రఛండంగా మండిపోవడమో విధి ధర్మంలో భాగంగా చేస్తాడే కానీ లోకుల పొగడ్తల కోసం కానే కాదు.

తప్పో-ఒప్పో తెలియని వయసులో పిల్లలు ఒక పని చేసి అది కరెక్టో కాదో పెద్ద వాళ్ళ మెచ్చుకోలు ద్వారా నిర్ధారించుకుంటారు.
కాన్నీ పెద్దయ్యాకా కూడా ఆ అలవాటు ఎందుకు?
మనం చేసే పని కరెక్ట్ అని తెలుసు, అది చెయ్యాలనీ తెలుసు..కాబట్టే చేసాం. మరి అవతలి వారి మెచ్చుకోలు కోసం ఎదురు చూపులు ఎందుకు?

అభిప్రాయాలు ఆవశ్యకం. కాని మెచ్చుకోళ్ళు ముఖ్యం కాదు.

‘పని చిత్త శుద్దితో చెయ్యి – కాని ఫలితాన్ని ఆశించకు ‘ అనే జ్ఞాన నిధికి వారసులం మనం.

నేను రాసిన పోస్ట్ కి లైకు లు రాలేదనే బెంగ, రోజూ ఇంత కస్టపడుతున్నా ఎవరూ గుర్తించరు అన్న గుబులు, కొత్త కారుని చూసి స్నేహితులు పెద్దగా స్పందించలేదనే స్పర్ధ, ఇంత మేధావినైన నన్ను ఆఫీస్ లో మెచ్చుకోరేమీ అనే మీమాంస, నా పిల్లలకి పది మందిలో చప్పట్లు రాలాలన్న తపన, ఏమి చేసినా ఎవరు మెచ్చుకుంటారో అన్న ఎదురు చూపులు…ఇవి లేని రోజులు ఎంత ప్రశాంతంగా ఉంటాయి??

అందుకే
నిఖ్ఖచ్చైన అభిప్రాయాలను నిస్సందేహంగా ఆహ్వానిద్దాం – కాని గుర్తింపు విషయం లో మాత్రం కాస్త గుంబనం గా వ్యవహరిద్దాం. గుర్తింపు వెంపర్లాట తగ్గించుకుంటే ప్రశాంతతకు వెసులుబాటు పెరుగుతూ ఉంటుంది.

 

 

ఇంటి వంట!

ఆగస్ట్ 27, 2017

బాగా అలిసిపోయి ఇంటికి చేరిన వేళ ..డైనింగ్ టేబుల్ మీద మూతలు పెట్టిన గిన్నెలలో – ఏ కంద-బచ్చలి కూరో, ఆవ పులుసో, పాల తాళికలో లేక పులిహారో కనిపించగానే ప్రాణం లేచి వచ్చినట్టు ఉంటుంది. అమాంతం అలసట ఆమడ దూరం పారిపోతుంది. ఆఫీస్ లో ముఖ్యమైన మీటింగ్ లలో హుషారుగా సాగుతున్న మూడ్.. వర్కింగ్ లంచ్ పేరుతో ఏ సగం చచ్చిన పిజ్జా ముక్కలో ప్లేట్లో కనిపిస్తే – ఉత్సాహం మీద నీళ్ళు చల్లేసినట్లు అనిపిస్తుంది. ఆహారం అంటే శక్తి నిచ్చే పదార్ధం మాత్రమే కాదు. మన మూడ్ ని మార్చేయగల మంత్ర దండం. అందునా ఇంటి వంట అంటే ఆ తీరే వేరు.

ఆ రోజు ఏమి వండుకోవాలో, తినాలో వెనుక – వారం, వర్జ్యం నుండి..మనకున్న టైం, మూడ్ వరకు..ఎవరేమి తింటారో బేరీజులు, ఆరోగ్యాన్ని అనుసరించి వడపోతలు, చిన్నా- పెద్దాని బట్టి రుచిలో మార్పులు…ఇలా ఎంత కధ ఉంటుంది? వంట చేసుకుంటూ సాగే సంభాషణలు, నెమరేసుకునే జ్ఞాపకాలు, ఎక్కువ- తక్కువల మదింపులు..అన్నీ కలిసి ఇంటి వంటకు ఇంపును తెస్తాయి.
ఋతువులు, కాలాన్ని అనుసరించి చేసుకునే కొన్ని ప్రత్యేక పదార్ధాలు ఉంటాయి. పండుగలు, పర్వ దినాల ఆనవాళ్ళు ఉంటాయి.
శ్రావణ మాసం అంతా శనగలు వంటలలో సందడి చేస్తాయి. భాద్రపదం లో బియ్యం పిండి తన బిగి చూపిస్తుంది. ఆషాడంలో అణవులు, మునగాకు..మాఘ మాసంలో మొలకలు చిక్కుల్లు లాంటివి సహజంగా వంటతో సాహచర్యం చేసి పోతుంటాయి.

వంట చేసే ఓపిక లేకపోతే వేసవిలో శ్రమ చేసి దాచుకున్న నిక్షేపాలు..ఒరుగులో, ఒడియాలో వెంటనే ఆదుకుంటాయి.
జలుబు చేసిన రోజు మిరియాల చారు, కడుపు బాలేకపోతే వాము అన్నం, శొంటి పొడెం లాంటివి చాలా సుఖంగా ఉంటాయి.

ఇంటి వంటతో పిల్లలకి రుచులతో పాటు సంస్కారాలు కూడా సరఫరా అవుతాయి.
సద్దుకోవడం, పంచుకోవడం, తృప్తిగా తినడం, కావల్సినంత మాత్రమే తినడం..ఆహారానికి వన్నె తెచ్చే అంశాలు. ఇంటి వంట ద్వారా ఇవి అలవాటు చేయడం తేలిక.
వంట చేయడం ఒక పని అయితే – కుటుంబం కోసం చేసేప్పుడు అది ఒక కళ గా మారిపోతుంది.

పిజ్జా డెలివరీ 20 నిమిషాల్లో..చాలెంజ్ కంటే..అరగంటలో అందరికి నచ్చే వంట చెయ్యటం – చాలా క్రియేటివ్ గా ఉంటుంది.
బిర్యాని తో- ఐస్ క్రీం ఫ్రీ లాంటి ఎక్స్ ట్రా ఆఫర్ ల కంటే- కొన్ని వస్తువులు లేకున్నా సరే కావల్సిన వంటకం చేయడం లో కిక్ ఉంటుంది.
వండడం లో శ్రమ తెలుస్తుంది కాబట్టి ఆహరం అంటే గౌరవమూ కలుగుతుంది.

మనం తినే ఆహారం లో ఆరో వంతు మన ఆలోచన అవుతుందట. ఎంత రుచికరమైనది తింటున్నామన్నది కాదు – ఎంత తృప్తి గా తింటున్నాం అన్నది ముఖ్యం.
అందుకే రెస్టారెంట్ రుచికి రేటింగ్ లు ఉంటాయి కాని – ఇంటి వంటకి మెచ్చుకోలు నక్షత్రాలు ఉండవు.. ఏ ఇంటి వంట ఆ ఇంటికి ప్రత్యేకం, సొంతం!

అందుకే ఇంటి వంట ని మనసారా ఆస్వాదిద్దాం – ఆ తృప్తి ని మన పిల్లలకీ అందిద్దాం.

మూడు మంచి సంభాషణలు!

జూన్ 18, 2017

‘ఓపెన్ హార్ట్ విత్ ఆర్కే ‘ పాత వీడియోస్ మూడు ఈ మధ్య యూట్యూబ్ లో చూసాను. గొల్లపూడి మారుతీ రావు, సిరివెన్నెల సీతారామ శాస్త్రి, తనికెళ్ళ భరణి. చాలా మంచి అనుభూతి కలిగింది. వారాంతాల్లో – టీ వీ లో ఏ పదో సారో వేస్తున్న హిట్ సినిమాను ఏమి తోచక చూసే కంటే…ఇలాంటి సంభాషణలు వినడం వెయ్యి రెట్లు తృప్తి కలిగిస్తుంది. కాబట్టి – ఈ పోస్ట్ చదువుతున్న వారంతా ఈ మూడు వీడియోలు చూసి తీరాలని నా సలహా.

ఎందుకంటే-
మండుటెండల తర్వాత తొలకరి జల్లులు పడినపుడు ఎంత హాయిగా ఉంటుందో, ఇలాంటి సంభాషణలను విన్నపుడు అలాంటి అనుభూతి కలుగుతుంది.
ఎంతో మంది సెలెబ్రిటీలు ఉండొచ్చు గాక , విజేతలూ ఉండొచ్చు గాక..
జీవిత చరమాంకంలో సంభాషించినపుడు, నిండైన జీవితం గడిపిన తృప్తి, విలువలకు కట్టుబడిన నిబద్ధత, శ్రమలో ఆనందాన్ని చూసిన వైనం, ఎదిగినా ఒదిగి ఉండే తత్వం…ఈ సుగంధాలు వీరి మాటల్లో పరిమళిస్తాయి.ఇలాంటి సంభాషణలు నిజంగా స్ఫూర్తి కలిగిస్తాయి.
వీరి జీవిత స్మృతుల నుండి నేను నేర్చుకునేది ఏమిటి?

జ్ఞాన సముపార్జన పైన వీడని మక్కువ
పని చేయడం అనేది తన ప్రధమ కర్తవ్యం గా భావించడం
చేసే పనిని విపరీతమైన ఇస్టంగా చేయడం
కుటుంబ విలువలకు గౌరవం ఇవ్వడం
తను ఏమి సాధించినా అది ఎవరో పెద్దల సాయమో, ఆశీర్వాదమో అని బలంగా నమ్మడం
తను అంటే ‘నేను ‘ కాదు ‘మేము ‘ అనుకోవడం…అది కుటుంబం కావొచ్చు, సమాజం కావొచ్చు, దేశం కావొచ్చు, తనతో విడదీయలేని సంస్కృతి కావొచ్చు.
ఏం సంపాదించాం, ఏం సాధించాం అనే విషయం పై దృస్టితో కాకుండా ఏం చేస్తున్నాం, ఎలా చేస్తున్నాం అనే విషయం పై శ్రద్ధ పెట్టడం..
ఇలాంటి వారు జయాపజయాలకు అతీతులు.
మన సంస్కృతిలో గొప్పతనాన్ని మనకు వారసత్వంగా ఇవ్వగలిగిన వారధులు
జీవితం అనే నాటకంలో తమ పాత్రలను శ్రద్ధగా పోషించిన ధన్య జీవులు.

ECIL ను స్థాపించిన A.S.Rao గారు అనన్య సామాన్యమైన విజయాల తర్వాత, రిటైర్ అయిన రోజు – అతి సామాన్యంగా రోజూ వెళ్ళినట్టే ఇంటికి మాములుగా వెళ్ళిపోయారట. ఒక మాములు వ్యక్తిలాగ సిటీ బస్ లో A.S.రావు నగర్ కి టికెట్ అడుగుతున్న ఆయనను ఒక కండక్టర్ గుర్తు పట్టి ఆయన నిరాడంబరతకు చేతులెత్తి నమస్కారం చేసాడట!

గణితం లో అఖండ మేధావి అయిన శ్రీనివాస రామనుజం విదేశాలలో ఉన్నపుడు తను నమ్మిన ఆహార నియమాలకు కట్టుబడి, ఆరోగ్యం దెబ్బ తింటున్న ఏ మాత్రం లెక్క చేయక – చివరికి ప్రాణాల దాకా తెచ్చుకున్నారు. ఇప్పుడు ఇది చదివిన వారికి, ఆయనకి తిండి దగ్గర అంత చాదస్తం ఏంటి అనిపిస్తుంది. కాని ఆయన నిబద్ధతను చూసి అబ్బురం అనిపిస్తుంది.

విలువలకు, జ్ఞానానికి, కార్య దక్షతకు, స్థిత ప్రజ్ఞతకు పట్టం కట్టిన సంస్కృతి మనది. పనే పరమాత్మ అని నమ్మిన దేశం మనది.

ఇలాంటి మహనీయులు ఏమై పోతున్నారు ఇప్పుడు?
సైకిల్ మీద వెళ్ళినా, 2 జతల బట్టలు మాత్రమే వాడినా, 3 గదుల ఇంట్లోనే ఉన్నా…వారి జ్ఞాన సంపద వెలిగిపోయేది.
ఇపుడు అద్దాల మేడల్లో ఉన్నా, బెంజి కార్లలో తిరిగినా, ఖరీదైన సూట్లు వేసినా…విలువలు లేని జీవితాలు మనవి

నిబద్ధత, విలువలు, జ్ఞానం, సంస్కృతి ఆనవాళ్ళు కనుమరుగవుతున్న జీవితాలు ఒట్టి బూటకాలు, పటాటోపాలు.

ఇలాంటి వారి మాటలతో కొంతైన స్పూర్తి కలుగుతుంది. వారి జీవితాల నిండుతనం చూసి మనకీ ఒక మార్గం గోచరిస్తుంది.

నేటివిటీ

మే 13, 2017

వేసవి మధ్యహ్నం…ఓ వేప చెట్టు కింద కూర్చుని దీర్ఘంగా ఆలోచిస్తున్న నేను – నెత్తి మీద ఓ వేప పండు పడటంతో ఈ లోకంలోకి వచ్చాను. ఇంతకూ నేను ఆలోచిస్తున్న విషయం – అమెరికా ఎపుడు వెళ్ళినా ఎంత త్వరగా ఇంటికి వచ్చేద్దామా అని ఎందుకు అనిపుస్తుందా అని.

అక్కడ అన్ని సుఖాలు, సౌకర్యాలు, చక్కని ప్రకృతి, రొదలు, కాలుష్యం లేని రోడ్లు, పుష్కలంగా నీళ్ళూ…ఇలా ఎన్నో ఉన్నాయి. అయినా ఆ దేశం నాకెందుకు కనెక్ట్ అవదా అని ఆలోచిస్తే- వేప పండు నెత్తిన పడటంతో తట్టిన సమాధానం – ‘నేటివిటీ’

అక్కడ నాకు నేటివిటీ అనిపించదు.
నేటివిటీ అంటే – స్వస్థలమా? కాదు – నా ఉనికి..
నేను- నా ఆలోచనలు..నాకు ముచ్చట గొలిపేవి, విసిగించేవి, విస్మయ పరిచేవి..ఇలా మొత్తానికి నా మనసుకి కనెక్ట్ అయ్యేవి..ఇవన్నీ ఎక్కడ పుష్కలంగా దొరికినట్టు అనిపిస్తుందో అదే మన నేటివిటీ.

అక్కడ ఎన్నో చెట్లు, పచ్చని ప్రకృతి ఉంది. కాని ఒక్క దాని పేరు తెలీదు, పరిచయం లేదు.
ఇక్కడ ఉన్న ఒకో చెట్టుకి ఒకో రకమైన కథో, అనుభవమో ఉంటుంది. ఉదాహరణకి – వేప చెట్టు అంటే ఉగాది పచ్చడో, పోచమ్మ గుడిలో కట్టే వేప మండలో గుర్తొస్తాయి. మర్రి చెట్టు అనగా ఓ రచ్చ బండో, ఊడల మర్రికి వేలాడే దెయ్యాల కథలో గుర్తొచ్చి దడ పుట్టిస్తాయి. తులసి చెట్టు కి చేసే నమస్కారాలో, చింత చెట్టు కి ఉండే పులుపో, నేరేడు చెట్టుకి తగిలిన రాళ్ళో…ఇలా ఏ చెట్టు చూసినా ఏదో ఒక విషయం కనెక్ట్ అవుతుంది.

తిండి విషయానికి వస్తే ఒక పెద్ద పుస్తకమే రాయొచ్చు. నోరు తిరగని పేర్లు, నోటికి తగలని రుచులు, నాలుగు వేళ్ళు నోట్లో పెట్టుకోనివ్వని పదార్ధాలు, పరిస్థితులు..
అక్కడ ఉన్నన్ని రోజులూ పెరుగన్నం మీద ప్రేమ పదింతలయిపోతుంది.
ఆవ కూరలు, పప్పులు, పులుసులు,పచ్చళ్ళు, పొడులు…ఎన్నెన్ని రకాల రుచులు?ఇవేమి లేని ఆ ప్రాంతంలో- పదే పదే గుప్పుమనే చీజ్ వాసన మరింత వెగటు పుట్టిస్తుంది.

అక్కడ మనుషులందరూ తెలియకపోయినా నవ్వుతారు. బిగ్గరగా హాయ్ చెబుతారు, హగ్ లు కూడా ఇస్తారు. కాని కనెక్ట్ కావడం కస్టంగా ఉంటుంది. పిల్లలు ఉన్నారా అంటే – 2 కుక్కలున్నాయి / ఒక పిల్లి ఉంది లాంటి సమాధానాలు వస్తే- సంభాషణలు ఎలా కొనసాగించాలో అర్ధం కాక తటపటాయిస్తాను.

ఇక్కడ ఎవరూ నాతో నేరుగా మాట్లడకపోయినా సరే, కూరగాయల షాపులో బేరాలాడే పెద్దాయన, గోడ పై నుండి గుస గుసలాడే అమ్మలక్కలు, వేసవి ఎండలకు చిర్రుబుర్రులాడుతున్న ఓ అసామి, టీ కొట్టు దగ్గర పిచ్చాపాటి మాట్లాడుకునే అబ్బాయిలు…ఇలా ఎవరు ఏమి మాట్లాడినా, అరుచుకున్నా..ఎందుకో అర్ధవంతంగానే ఉంటుంది, చెవులకు ఇంపుగానే అనిపిస్తుంది.

అమెరికా ఒక టెంప్లెట్ లా అనిపిస్తుంది. ఓ కాఫీ కప్పు, కోక్ టిన్..పిజా- ఓవెన్, దాదాపు ఒకే రంగు రూపులతో ఉండే ఇళ్ళు, వైన్ బోటిల్సు, వెదర్ రిపోర్ట్ లు, మాల్సు, రూల్స్..వీటిలో దేనికీ నాతో బంధం- బాంధవ్యం ఉన్నట్లు అనిపించదు. నేను అంటే – నా బాల్యం, బంధువులు, నా ఆహారం, వ్యవహారం, పరిసరాలు, ఆవాసాలు, సామాజిక పరిస్థితులు…వీటన్నిటి చుట్టూ తిరిగే నా ఆలోచనలు. ఇవన్నీ ఉంటేనే నాకు చైతన్యం ఉన్నట్లు అనిపిస్తుంది. వీటికి దూరంగా వెళ్ళినపుడే తెలిసొచ్చింది – అసలు నేనేంటో, నా నేటివిటీ ఏంటో!

పేరు చెబితే – ఇంటి పేరో, అసలు పేరో తెలియని అయోమయం నుండి – పేరు చెప్పగానే పుట్టు పూర్వోత్తరాలు చెప్పేసే చోటుకి వెళ్ళిపోవాలనిపించదూ?
బొట్టుని విచిత్రంగా చూసే వ్యక్తుల నుండి – భయం పోవాలంటే విభూతో, సింధూరమో పెట్టుకోమని సలహా ఇచ్చే చోటుకి చేరాలనిపించదూ?
10 డాలర్లు తీసుకునీ, ఇంత పొడుగున్న మగ్ లో వేడి లేని కాఫీ ఇచ్చినపుడు – 10 రూపాయిలకే పొగలుగక్కే టీ కప్పు దొరికే ప్రదేశానికి రెక్కలు కట్టుకుని వాలిపోవాలనిపించదూ?

ఇలా అనిపించే చోటు, అనుభవమే మన ‘నేటివిటీ’ !