కాస్త నలతగా ఉంది అని మా అబ్బాయి ఇవాళ స్కూల్ కి వెళ్ళనమ్మా అని అడగటం – దగ్గరలో పరీక్షలు,ఎప్పుడొస్తాయో తెలియని తెలంగాణ బంద్ లు,వీటన్నిటి మధ్యా సరిగా జరగని క్లాసులు.. ఇవన్నీ పక్కన పెట్టేసి – ఒక్క రోజు స్కూల్ మానేస్తానని అడిగే హక్కు వాడికి ఉందని ఎరిగి, సంతోషం గా అంగీకరించేసాను కాబట్టి!

ఈ నగర ట్రాఫిక్,బోలెడు దూరం, దొరకని టైము.. ఇవన్నీ పక్కన పెట్టి,వీలు చిక్కించుకుని చివరి రోజుల్లొ ఉన్న ఒక బంధువులాయన్ని చూడటానికి వెళ్ళి, ఆయన నన్ను గుర్తు పట్టలేకపోయినా,ఆ కళ్ళల్లో ఒక చెప్పలేని తృప్తిని చూసాను కాబట్టి!

హడావిడిగా ఆఫీస్ కి పరిగెత్తుతున్న నేను, ఒక క్షణం ఆగి ఎంతో ఉత్సాహంగా టా టా చెబుతున్న 3 ఏళ్ళ మా వాచ్ మాన్ కొడుకుకి నేను కూడా అంతే ఉత్సాహం తో చెయ్యి ఊపి చెప్పగలిగాను కాబట్టి!

గొడుగు మర్చిపోయి బయటకి వెళ్ళిన నేను, చాలా ఏళ్ళ తరువాత హాయిగా వర్షం లో తడిచాను కాబట్టి!

వర్షానికి చిత్తడిగా ఉన్న మట్టి నేలలో కదులుతున్న వాన పాముని, మొక్కల్లోంచి గెంతుకుంటూ వస్తున్న కప్ప పిల్లని మ అబ్బాయికి ఈ నగర వాతవరణం లో సైతం చూపించగలిగాను కాబట్టి!

టీ వీలో వస్తున్న న్యూస్ ఐటెంస్ వినకుండా, అదే పనిగా మోగుతున్న సెల్ ఫోనుని ఖాతరు చేయకుండా, తర్వాత చెయ్యాల్సిన పనులని పట్టించుకోకుండా….పెరుగు అన్నంలోకి నంజుకొంటున్న మాగాయ టెంకని ఒక పావు గంట సేపు చీకుతూ కుర్చోగలిగాను కాబట్టి!

ఇక, చివరిగా….ఎన్నో సార్లు రాయాలనిపించి, ఇప్పుడేం రాస్తాములే అని ఆపేసే నేను – ఇన్నాళ్ళకి బ్లాగ్ లొ ఒక కొత్త పోస్ట్ రాయగలిగాను కాబట్టి!

మీది గొప్ప ఊరని-ఏముంది అక్కడ చూడటానికి..

మొన్నేగా మీ అమ్మ వాళ్ళు వచ్చి వెళ్ళారు-మరలా ఎందుకు మీ ఇంటికి వెళ్ళడం…

నేనెప్పుడు మా ఊరు-మా ఇంటికి వెళతాను అన్నా మా వారికి రెడీ గా దొరికే సాకులు.

నేను పుట్టి-పెరిగిన ఊరు, నా మనుగడకి కారణం అయిన ఊరు,నా వాళ్ళందరూ ఉన్న ఊరు…ఈ భూ ప్రపంచం లో ఎంత అందమైన విహార స్థలానికి వెళ్ళినా మ పుట్టింటికి వెళ్ళి వచ్చినపుడంత ఆనందం కలుగదు. మా ఊరు వెళదాం అనగానే నా కళ్ళల్లో మెరుపు…. 40 ఏళ్ళుగా కాపురం చేస్తున్నా-వాళ్ళ తమ్ముడి ఇంట్లో ఏదో ఫంక్షన్ కి వెళ్ళడానికి వారం రోజుల ముందు నుండే బట్టలు సద్దేసుకుంటున్న మా అత్తగారి కళ్ళల్లోనూ సరిగ్గా అదే మెరుపు-పుట్టింటికి వెళ్ళమంటే అదే మురిపం. ఎందుకు పుట్టింటికి వెళ్ళాలంటే అంత సంబరం?

అక్కడికి వెళితే ఒక్కసారిగా చిన్న పిల్లలా మారిపొయినట్టే..

పెళ్ళి అయాక భర్త-పిల్లల అభిరుచుల ప్రకారం వండి పెట్టడమే కాని-మనకీ కొన్ని ఇష్టాలు ఉన్నాయని గుర్తు వచ్చేది అక్కడే!ఇష్టమైన కూరలు, పిండి వంటలు రుచి చూడటం…అదీ మనం తింటుండగా ఇంకొకరు వడ్డించడం! వినడానికి చిన్నవే అయినా అక్కడ మాత్రమే తీరె బుల్లి కోరికలు- ఎవరైనా అట్లు వేసి పెడుతుంటే కదలకుండా కూర్చుని వేడి వేడిగా లాగించడం,లేవగానే తీరిగ్గ కూర్చుని వేడి-వేడి కాఫీ (మనకి మనం కలుపుకోకుండా) తాగడం..ఇవి కాక తిన్న కంచం తియ్యకూడదు,ఇల్లు ఊడవకూడదు లాంటి పుట్టింటి ఆడ పిల్లగా దొరికే మినహాయింపులు.

అమ్ములు, బుజ్జి, బంగారు తల్లి…లాంటి పేర్లు మనవి అని,మనల్ని ఇంత ఆప్యాయంగా పిలిచే మనుషులు ఉన్నారని అక్కడికి వెలితేనే గుర్తొస్తుంది.చిన్నపుడు సూర్యోదయాన్ని చూడటం కోసం పొద్దునే లేవాలంటే కస్టపడాలిసి వచ్చేది-ఇప్పుడు ఉన్న భాద్యతలతో బారెడు పొద్దెక్కే దాక పడుకోవాలంటే కస్టపడాలి.లోకాన్ని,భాద్యతలని మర్చిపోయి హాయిగా ఆదమరిచి నిద్రపోవడం కోసం అయినా పుట్టింటికి వెళ్ళాల్సిందే.

మనసారా అమ్మ మీద అరిచేయొచ్చు-తనివి తీర చెల్లి తొ పోట్లాడొచ్చు,జనాల మీద కావల్సినంత చిరాకు పడొచ్చు.

 బజార్లొ ఏమయినా కొనడానికో, గుడికో వెలితే ఎలా ఉన్నావ్ అంటూ ఆప్యాయంగా పలకరించే చిన్నప్పటి నేస్తాలు- మా ఇంటికి ఒకసారి కూడా రావేం అని నిస్టూరాలాడే దూరపు చుట్టాలు…2-3 రోజుల్లోనే దొరికే ఇన్ని పలకరింపులు ఇంత మహా నగరంలొ 5 ఏళ్ళుగా ఉంటున్నా దొరకవేమో అనిపిస్తుంది.

నేను వాడిన వస్తువులు,వేసుకున్న బట్టలు,ఆడుకున్న బొమ్మలు,ఎంత పాతవి అయిపోయినా సరికొత్త మొహంతో పలకరిస్తున్నట్టు అనిపించే అపురూప నిధులు.

రొజువారి టీవీలో రాజకీయమో/ప్రమాదమో/మరణమో తప్ప లేని వార్తలు విని విని…మ ఊర్లో వినపడె స్థానిక వార్తలు, ఫలానా వాళ్ళ కోడలు ఘనంగా సారి తెచ్చుకుందట, ఫలానా అబ్బాయి పెళ్ళి లొ ఇలా జరిగిందట,కొత్తగా పెట్టిన తోటలోని కొట్టులో బట్టలు కారు చౌక అట, ఏదో ఊర్లో ఆవుకి-మగ పిల్లాడు పుట్టాడట-అందుకని దీపం వెలిగించి గడప దగ్గర పెట్టాలట…లాంటి పుకార్లు, సరదా కబుర్లు చెవిన పడితే..చాలా హాయిగా అనిపిస్తుంది.

 సీట్లు,సౌండ్ సిష్టం సరిగా లేకపోయినా సరే మా ఊరు సినిమా హాల్లో సినిమా చూసి తీరాలనిపిస్తుంది.హైదరాబాద్ మహా నగరంలో రక రకాల మోడల్స్ దొరుకుతాయని తెలిసినా మా ఊరు షాప్స్ లో బట్టలు గట్రా కొనుక్కోవాలనిపిస్తుంది.అధునాతన నగరం లొ రక రకాల విడ్డూరాలు ఉన్నా-మ ఊరు కాలువ గట్టు పైన ఒకసారి నడిచి రావాలనిపిస్తుంది.

‘మా పుట్టిల్లూ అంటే- అక్కడి మనుషులా?బంధువులు-స్నేహితులా?వస్తువులా?రహదారులా?ప్రదేశాలా?నా బాల్యపు జ్ఞాపకాలా? లేక ఇవన్నీ కలిసి మిగిలిచిన అనుభవాల దొంతరలా? ఇదేమీ తేల్చుకోలేని అయోమయంలో,హడావిడిలో,సంతోషంలో అక్కడి సమయం గడిచిపోతుంది.

అక్కడ ఉన్న 4 రోజులు 4 క్షణాలుగా దొర్లిపోయి- ఇంకా చెప్పుకోవలసిన కబుర్లు బోలెడన్ని మిగిలిపోగా, అప్పుడే వెల్లిపోతావామ్మా అనే మ నాన్న కళ్ళల్లో నీరు నిలిచిపోగా…నేను ఎక్కాల్సిన ట్రైన్ వచ్చేస్తుంది,బలవంతంగా మా వాళ్ళకు దూరం చేసేస్తుంది.

అప్పుడే ట్రైన్ దిగి పరుగెత్తి వెనక్కి వెళ్ళిపోవడానికి చిన్న పిల్లని కాదు- కాబట్టే ఏం చేయగలను- ఆ మధుర జ్ఞాపకాలను నెమరు వేసుకోవడం, మరలా మా ఇంటికి ఎపుడు వెళ్తానా అని ఎదురు చూడటం తప్ప!!

మా వాడు నాకు నేర్పిన పెద్ద పాఠం “సమయ పాలన”.ఒక గంట కాలం లో ఎన్ని పనులు చేయొచ్చో ప్రతి రోజు ఉదయం 7-8 మద్య
నా దిన చర్య చూస్తే తెలుస్తుంది.పెళ్ళి అవకముందు ఆ టైం కి కనీసం లేచేదాన్నో లేదో కూడా తెలీదు.ఇప్పుడు మాత్రం, 7 లోపు లేవకపోతే-వాడిని స్కూల్ కి పంపడం కస్టం.7 కి వాడు లేచే సరికి చాలా పనులు చెక్కబెట్టుకుని రెడీ గా ఉండాలి-మరి వాడిని లేపడం, తయారు చెయ్యడం అన్నీ పెద్ద ప్రహసనం కదా. పిల్లలు విసుగు తెప్పిస్తారు అని మనం తరచుగా అనుకొంటూ ఉంటాం. కాని, అది నిజం కాదు-మనకి వాళ్ళతో ఆ క్షణం
గడిపే సమయం,వీలు దొరక్క వాల్ల ప్రశ్నలు-చేతలు విసుగ్గా ఉంటాయి.ఉదాహరణకి మనం ఆఫీస్ నుండి రాగానే పిల్లలంతా కలిసి గోల గోల గా అరుస్తుంటే చిర్రెత్తుతుంది. అదే ఏ ఆదివారం సాయంత్రమో-సరిగ్గా అలాంటి దృశ్యంలో మనం కూడా భాగస్వాములుగా చేరిపోతాం-ఆనందంగా!! కాబట్టి పిల్లల వలన మనకి విసుగు రాకూడదు అంటే-మనసారా వాళ్ళతో సమయం గడపాలి.అవతల కూర మాడిపోతొందన్న టెన్షన్ ఉంటే-ఇక్కడ పిల్లాడు ఈ డ్రెస్ బాలేదు-వేరేది కావాలి అంటే,వాడిని ఒప్పించేంత సహనం మనలో కనపడదు.ఈ విషయం అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకున్న నేను పొద్దున్న,సాయంత్రం వాడితో గడిపే టైం-ఖచ్చితంగా వాడికోసమే గడపాలి అనుకుంటా.అందువలన మిగిలిన ఏ పనులు అయినా “వాడి” టైం కి అవరోధం కాకుండా చేసుకోవాలి అంటే మనకి చాల ప్రణాళిక కావాలి.మనకి నిజానికి అంత ఓపికా ఉంటుంది,కాని దాన్ని పిల్లల మీద విసుక్కుంటు వృదా చేస్తాం అంతే. వాడిని తొందరగా లేపాలి అంటే-ముందు నేను లేవాలి.సాయంత్రం కధలు చెప్పి,జోకొట్టెంత తీరిక కావాలంటే-ఆఫీస్ నుండి ఇంటికి త్వరగా చేరుకోవాలి.ఆఫీస్ త్వరగా ముగించాలంటే ఆఫీస్ లో వర్క్ ప్రణాలికాబద్దంగా చేయాలి,అనవసరపు చర్యలను తొలిగించాలి.ఇలా మా వాడు నాకు బోలెడంత టైం మేనేజ్మెంట్ నేర్పుతున్నాడు.

ఇక మా వాడు నేర్పే మరో అంశం-సృజనాత్మకత. చేతిలో కనపడిన ఏదో వస్తువు ఇచ్చి-దీని కధ చెప్పు అంటాడు.అప్పటికప్పుడు కధ ఊహించి చెప్పాలి,మరలా ఏ మాత్రం కుతుహులంగా లేకపొయినా నచ్చదు.కాబట్టి నిజంగానే బుర్ర పెట్టాలి-ఇక అదే అదనుగా వాడికి కాస్త విజ్ఞానం కూడా ఆ
కధల్లొ జోడించే ప్రయత్నం జత చేస్తే,మన బుర్రకి ఇంకా పదును.పిల్లల చాల పేచీలు కొట్టడం ద్వార కాకుండా,వాల్లని ఆ వస్తువు/పరిస్థితి నుండీ మరల్చడం ద్వార పోగొట్టగలం.కొట్టడం చాల్ చాల ఈజి-కాని వాల్లని డైవర్ట్ చెయ్యడానికి చాలా ఆలోచన చెయ్యాలి.ఉదాహరణకి-పొద్దునే టిఫ్ఫిన్ తినిపిస్తూ ఉంటే కార్టూన్ చానల్ పెట్టమంటాడు.ఇక అది చూస్తూ ఉంటే స్కూల్ కి వెల్లడానికి కదలడు.అందుకని వాడు టీవి
పెట్టు అని అడగకుండా చెయ్యడానికి, వాడికి అంత కంటే కుతుహులాన్ని కలిగించే ఆటొ, పాటొ వాడి చేత చేయించడమో,మనం
చెయ్యడమో చెయ్యాలి.మొన్నొక రోజు కింద పారెసిన పోలిథిన్ కవర్ తీసి,దాన్ని వాడి బొమ్మకి చుట్టి-నీకు పుట్టిన రోజంట,ఇదిగో
గిఫ్ట్ అని మొదలెడితే ఆ ఆట తెగ నచ్చి ఆ రోజుకి టీవి మాట ఎత్తలేదు.ఇదే ఆట మరలా తర్వాత రోజు నచ్చకపోవచ్చు వాడికి.మర్నాడు మరలా బుర్రకి పదును పెట్టల్సిందే.వాడు దేనికైనా మారం చేస్తున్న ప్రతి సారి,అది నాకు ఒక చాలెంజ్ లా అనిపిస్తుంది.వాడిని పాజిటివ్ గా ఒప్పించి మన దారికి తెచ్చుకోడం నా గెలుపు-వాడిని కొట్టి నేను చెప్పింది చేయించడం నా ఓటమి.ఎంత సహనం ఉన్నా ఈ ఓటములు (అంటే వాడిని కొట్టడం)
ఒకోసారి తప్పవు. కాని ఓడిన ప్రతీసారి,పట్టుదల పెరుగుతుంది.కొట్టడం అనేది మన చేతకాని తనానికి ప్రతీక మాత్రమే అని బలంగా నమ్ముతాను.ఎందుకంటే ఇప్పటి వరకు వేరే ఏ ఇతర మార్గం కాకుండా కేవలం కొట్టడం ద్వారా మాత్రమే దీన్ని సాదించవచ్చు అనిపించిన సంధర్బాలు లేవు.కొట్టిన ప్రతి సారి ఇక నా సహనం,క్రియేటివిటీ చేత కాక చేతులు ఎత్తెసి చేసిందే కాని-దానికి అది మాత్రమే పరిష్కారం కాదు.ఇక వాడికి చెప్పే కధల్లో బోలెడు డౌట్స్ వస్తాయి.కుందేలు తెలివిగా సిమ్హా న్ని బావిలో పడేసిన కధలో,అంతా సుఖం అన్నట్టు ముగించబోయను. ‘మరి సిమ్హం పోతే పులి ఉంటుంది కదా అడవిలో’ అని అడిగాడు.పావురాలు అన్నీ ఒకేసారి వలతో ఎగిరిపోయి ఎలుక దగ్గరకి వెల్లే కధ చెబితే,’పావురాలకి ముక్కు ఉంది కదా-అవే వలని పొడుచుకోవచ్చు కదా’ అని అడిగాడు. వీటికి సమాధానలు మాట అటు ఉంచి-ఒక విషయాన్ని ఒకే దృస్టితో చూడటం దాదాపు అలవాటు అయిపోయిన నాకు,వేరే కొత్త కోణం లో ఆలొచించొచ్చు అనిపిస్తూ ఉంటుంది.ఇలా మా వాడు నా బుర్రకి పదును పెట్టే ఒక పజిల్!!

ఇక నా మనసుకి పట్టిన మలినాన్ని ఎప్పటికి అప్పుడు ప్రక్షాళనం చేస్తూ ఉండటం మూడో అంశం.మొన్న ఒక రోజు రోడ్ మీద వెళుతూ ఉంటే ఒక భిక్షగాడు చెయ్యి చాపాడు. నేను ఏగంగా నడుస్తూ ఆ అబ్బాయిని చూసి చూడనట్టు వెల్లిపోతున్నను.పక్కనే ఉన్న మా బాబు-’అమ్మా, డబ్బులు లేవా?’ అని అడిగాడు.వాడు అడిగింది చాలా చిన్న ప్రశ్న,కాని నాలో చాలా ఆలోచనలు రేపింది.సహాయం చెయ్యడానికి డబ్బులు ఉంటే చాలు కదా…టైం లేకుండా వెల్లిపోవడం,గమనిచకపోవడం ఇలాంటివన్నీ నిజంగా కారణాలు కాదు కదా….బాల్యం అంటే దేవుడికి దగ్గరతనం.కల్మషం తెలీని పసితనం కాబట్టి-వాడికి అదొక్కటే రీజన్ తట్టింది.నా దగ్గర డబ్బులు ఉండీ వెయ్యకపోవడానికి వేరే ఏ కారణం అక్కర్లేదు అని అలా వాడు
నాకు నేర్పాడు. మరో రోజు తేనె పట్టు కధ చెబుతూ,హనీ ఎలా వస్తుందో అంతా చెప్పాను-తేనె టీగలు పువ్వల నుండీ తెచ్చుకుని
పట్టులో పెట్టుకుంటాయి-అప్పుడు మనం తీసి ఇలా బోటిల్ లో పోస్తాం అని చెప్పాను.అక్కడితో నా కధ అయిపోఇంది-కాని వాడు ఇంకా
ఉంది అన్నట్టుగా-’అప్పుడు??…’ అని అడిగాడు,ఇంకేముంది-అంతే అన్నాను. మరి వాటికి థాంక్స్ చెప్పవా అమ్మా అని అడిగాడు. నిజమే కదా,వాటి కష్టం దోచుకోవడం ఏదో మన హక్కులా అనుకుని-అవి మన కోసం పుట్టాయి అన్న భావన్ని ఏర్పరుచుకున్నం.కాని,పసి వాడు కదా,వాడికి ప్రకృతి లో అన్ని ప్రాణులు సమానమే.మా ఇంటి పక్క ఉన్న కుక్క పిల్లలకి పాత బిస్కట్లు వేసి,వాడికి మాత్రం కొత్తగ కొన్నవి ఎందుకు పెడతామొ, మా వాచ్ మేన్ వాళ్ళ బాబుకి వాడికి ఉన్నట్టుగా సైకిల్ ఎందుకు లేదో,చలి వేస్తుంటే కుక్క పిల్లలు దుప్పటి ఎందుకు కప్పుకోవో…ఇవన్నీ వాడి చిన్ని బుర్రకి అందని ఆలోచనలు.మనం పెద్ద అవుతున్న కొద్దీ-అంటే దేవుడి కి,సహజత్వానికి దూరంగా జరుగుతూ ఉంటాం.యాంత్రిక జీవితంలో,మ బాబు మాటలు నన్ను చాల ఆలొచింప చేసి-రోజు రోజు కి మలినం అయిపోతున్న బుర్రని ప్రక్షాళనం చేస్తాయి.

ఇలా పిల్లలతో మన సహవాసం ద్వార ఎన్నెన్నొ నేర్చుకోవచ్చు.మా వాడు కడుపులో ఉన్నపుడు వాడి కోసం అని ఎంచి ఎంచి ఆరోగ్యానికి మంచి ఆహారం మాత్రమే తినేదాన్ని. అలా 9 నెలలు చెయ్యడం ద్వార-వాడి వలన నా ఆరొగ్యానికి కూడా మేలు జరిగింది.ఆ తర్వాత వాడు ఎదుగుతూ నాకు సహనాన్ని,ఓపిక ని, పునరాలొచనని,నిజమైన నవ్వు ని-అలసట లేని జీవితాన్ని నేర్పిస్తున్నాడు. అందుకే మా బాబు నాకు “బాల గురువు”

“టార్టాయిస్”:అబ్బా దోమలు చంపేస్తున్నాయి, ఒక టార్టాయిస్ వెలిగించరా బాబు-అంటే మస్కిటో కోయిల్ కి పర్యాయంగా అన్న మాట! (మార్టిన్ లాంటి చాల రకాల కాయిల్స్ ని కూడా కొత్త టార్టాయిస్ అనే పిలిచేస్తూ ఉంటారు)

“ఒడామస్”:దోమలు కుట్టకుండా రాసుకునే పై పూత.అసలు ఈ వస్తువు పేరు ఏంటో నాకు కూడా తెలీదు.వళ్ళంతా ఒడోమస్ రాసేసుకో-దోమలు కుట్టవ్ అనడమే తెలుసు.ఈ ప్రొడక్ట్ లో వేరే బ్రాండ్ వి ఉన్నాయొ లేవో కూడా తెలీదు.

“ఫ్యారెక్స్”:5 వ నెల వచ్చింది కదా మీ బాబు కి-ఫ్యారెక్స్ పెట్టడం మొదలెట్టారా లేదా? అంటే సెరల్స్ తో చేసిన రెడీ మేడ్ ఆహార పధార్ధం అన్న మాట. పాత కాలపు తల్లులు ఖచ్చితంగా ఈ మాటే వాడతారు.ఇప్పటి వారు మాత్రం ‘సెరెలాక్’ ఇలా ఆయా బ్రాండ్ ని చెప్తారు కాని.

“టినోపాల్”:తెల్ల బట్టలు ఉతికాక కాస్త టినోపాల్ పెడితే మిల మిల మెరుస్తాయి.ఇక్కడ టినొపాల్ అంటే వైటెనింగ్ ఏజంట్.కాని బ్రాండ్ పేరు నే వాడుకలో ఆ వస్తువు పేరులా వాడేస్తారు.

“మిల్క్ మైడ్“:దీన్నే గొల్ల బామ డబ్బా అని కూడా అంటారు.స్వీట్స్ చేయడానికి వాడతారు.స్కిం చేసిన చిక్కటి తియ్యటి పాలు.ఇది కూడా బ్రాండ్ పేరుని ఆ వస్తువు పేరుగా వాడేసేదే.

“బ్రూ”: నాకు ఫిల్టర్ కాఫీ వద్దు-బ్రూ కావాలి అంటూ ఉంటాం. అంటే ఇన్స్టంట్ కాఫీ కి బ్రూ అనేది పర్యాయ పదంగా వాడుతూ ఉంటాం.

మీకూ ఇలాంటివేమైనా స్పురణకు వస్తే జత చేయండి…

చిన్నపుడు మా ఊర్లో ఉన్నపుడు-అమ్మ దగ్గర చేసిన పనులే చాలా మటుకు!కాని అప్పుడు ఈ పనులు చేయడం లో ఏ మాత్రం కుతుహులం ఉండేది కాదు.చాల సేపు ఒకే చర్య అలా మరల మరల చెయ్యడం ఎంత విసుగు అనిపించేది.అంటే ఒక పువ్వును దారంతో కట్టాకా,రెండో పువ్వును కూడా అలాగే కట్టాలి,ఒక వడియం పెట్టాక-ఇంక ఎన్ని వడియాలు ఐనా అచ్చు అలాగే పెట్టాలి…ఇలా అనిపించేది.

ఆ తర్వాత ఒక 6-7 ఏళ్ళు పుస్తకాలు,చదువు అంటూ బిజీ.అదయ్యాక ఒక 3-4 ఏళ్ళు ఉద్యోగం-స్నేహితులు,సినిమాలు,షికార్లు అంటూ బిజీ.

అలా ఒక 10 ఏళ్ళు తర్వాత- పైన చెప్పిన పనులే ఇప్పుడు చేయాల్సి వస్తుంటే…మా అత్తగారి పుణ్యమా అని ఎప్పుడో పక్కన పడేసి,దాదాపు మరిచిపోయిన పనులు ఇప్పుడు చేయాల్సి వస్తే…అప్పటి భావాలు ఇప్పుడు కలగకపోవడం అశ్చర్యంగా ఉంది.ఎందుకా అని ఆలొచిస్తే…

ఇప్పుడు ఉన్న జీవన విధానం లో అంతా ఉరుకులు,పరుగులు.ఉదయం టిఫిన్ తినడానికి,తిన్నాక నీళ్ళూ తాగడానికి కూడా సమయం దొరకనంత హడావిడి.ఆఫీస్ లో డెడ్ లైన్స్(ఏదో బ్లాగ్ లో అన్నట్టు మరణ రేఖలు!),పని వత్తిడి,సమస్యలు-పరిష్కారాలు.ఎక్కడా ఒక పని కుదురుగా చేసే సమయం-వీలు లేని పరిస్థితి.వేసవి కాలం వచ్చిందంటే మా అత్తయ్య ప్రోజెక్ట్ జాబితా తీస్తారు.ఎండా,వేడి ని ఇంత ప్రొడక్టివ్ గా వాడొచ్చా అనిపిస్తూ ఉంటుంది.వడియాలు,చల్ల మిరపకాయలు,ఆవకాయలు,ఒరుగులు…ఇలా ఆ లిస్ట్ కొనసాగుతూనే ఉంటుంది.వారంతంలో ఆవిడకి తోడుగా నేను వీటిలో పాలు పంచుకుంటూ ఉంటాను.

ఈ అన్ని పనులలోను ప్రకృతి తో మమేకం అయి,మన చుట్టూ పరిసరాలతో పాటు లీనం అయి సమయం గడపడం ఉంటుంది.కోమలమయిన పువ్వులను రోజు వచ్చే ఫార్వార్డ్ మైల్స్ లో చూసి ఆనందిచడమో-ఎప్పుడో బయటకి వెళ్ళినపుడు మూర పూలు కొని వాటి మొహం అయినా చూడకుండా హడావిడిగా తలలో తురుముకుని-ఇంటికి చేరగానె తీసి పక్కన పడెయ్యడమొ…ఎన్నళ్ళయిందీ సుకుమారంగా వాటిని తాకి,ప్రతి పువ్వును వేళ్ళ సందుల్లోంచి వెళ్ళనిచ్చి-మృదువైన అనుభూతిని పొంది!! అందుకే నాకు పువ్వుల మాల కడుతుంటే ఇప్పుడూ చాల మధురమైన అనుభూతి కలిగింది.అప్పుడు తిట్టి మరీ మాలలు కట్టడం నేర్పిన మా నానమ్మ గుర్తొచ్చి ఆ కాలానికి ఒకసారి మనసు వెళ్ళి తిరిగి వచ్చింది.

పొద్దున్నే మా బాబు ని లేపాలంటే తాతలు దిగి వస్తారు. అలాంటిది ఈ మధ్య మేడ మీదికి వెళ్ళి వడియాలు పెడదాం వస్తావా అంటే-చప్పున లేచి కుర్చుంటున్నాడు.ఫ్లాట్స్ జీవితంలో ఎవరి ఇల్లలో వాళ్ళు తలుపులేసుకుని ఏ టీ.వి చూస్తూనో గడిపేయడం అలవాటు పడిపోయాక,ఇలా ఏమైనా ఎండబెట్టడానికి పైకి వెలితే ఏదో కొత్త బంగారు లోకం కనపడినట్టు ఉంది.మాములుగా అయితే పని గట్టుకుని పైకి వచ్చే వీలే ఉండదు.ఏసి వాతావరణాలకి అలవాటైపోయిన బతుకులకి-వెచ్చటి సూరీడుని చూస్తే,ఆ వేసవి అనుభూతి తగులుతూ ఉంటే,వడియాలు తినడానికి వస్తున్న పక్షులను తరుముతూ,వాటిని పదిలంగా చూసుకుంటు-గాలి దుమారాల బారిన పడకుండా,జాగర్తగా ఎండబెట్టి తిరిగి జాడీల్లో పోసే మొత్తం ప్రక్రియలో ప్రకృతి తో బోలేడు సావాసం.బిజీ జీవితాలకి ఇది నిజంగానే ఒక ఆట విడుపు.

ఇక మావిడి కాయల పని-బహుసా కుటుంబ సభ్యులందరు కలిసి చేసే  పని ఇది ఒక్కటే ఏమో. మాములుగా మాటలు చాల తక్కువ అయిన మా ఇంట్లో,కాయ తేవడానికి మావ గారు,గట్టిగా ఉండే కాయలను ముక్కలు చేయడానికి మా వారు,నీలళ్ళొ వేసిన కాయలు ఒకోటి తెచ్చి హాల్లో పెడుతూ ఉడత సాయంలా మా బాబు…ఇలా నేను,మా అత్తయ్య మాత్రమే కాక ఇంట్లో అందరు కలిసి చేసే ఈ పని ఇపుడు చాల ఇంపుగా,అహ్లాదంగా అనిపించింది.ప్రతి ఒక్కరికి ఆవకాయ అపురూపమే,బాగ కుదురుతుందో లేదో అని.మాములుగా వంటింటి పనులకు పెద్ద ప్రాధాన్యత ఇవ్వని మగ వాళ్ళు కూడా ఈ మామిడి కాయ పనిలో లీనం అయిపొతారు.అందుకే రోజంతా అదే పనిలో గడిపినా బోర్ కొట్టలేదు.

మనం తిండి పదార్ధాలు తయారు చేసుకోడానికి చాల సమయమే వెచ్చిస్తాం.అసలు మన ఆహర అలవాట్లే అలాంటివి.మన సాంప్రదాయ పిండి వంటలు ఏమి చెయ్యాలన్న కనీసం ఇద్దరు కలవాలి.బొబ్బట్లు,కజ్జి కాయలు ఇలాటివి చేసిన ప్రతి సారి అనిపిస్తుంది-ఇవి తినడం ద్వారా వచ్చే రుచి కంటే కూడా,చేయడం ద్వారా వచ్చే తృప్తి,అది మిగిల్చిన అనుభూతి చాల విలువైంది అని.

వారంతంలో ఏ సినిమాకో,రెస్టారెంట్ కో, పార్క్ కో వెళ్ళి డబ్బులు పోసి సమయం గడిపేకంటే, కచ్చితంగా ఇలాంటి పనులలో తృప్తి ఉండి తీరుతుంది.అదీ కాక వారంతంలో ఎక్కడికి వెళ్ళాలన్నా జన సంధ్రం.ఆ కాసేపు టైం ఐతే గడిచిపోతుంది కాని,తీరా నెమరు వేసుకోడానికి ఒక్క మంచి అనుభూతి మిగలదు.

మన సాంప్రదాయం,సన్స్కృతి కి దగ్గరగా ప్రకృతి తో మనలని లీనం చేసే పైన చెప్పిన పనులు లాంటివి చేస్తే ఒక రకమైన తృప్తి.ముఖ్యంగా మనుషులను దగ్గర చేస్తుంది.పైకి చూడటానికి వారంతంలో కూడా పనేనా అనిపిస్తుంది-కాని నిజంగా అందులో ఆనందం తెలుసుకుంటే-మన గజి బిజి-బిజీ బ్రతుకుల్లో ఇవి ఎంతొ కొంత ఆట విడుపుగా అనిపిస్తాయి,పాత అనుభూతులను గుర్తు తెస్తాయి.ప్రియా పచళ్ళు,రెడీ మేడ్ ఫుడ్స్,స్వగృహా లంటి షాప్ లు పుట్ట గొడుగుల్లా పుట్టుకొస్తూ,డబ్బులు పడేయండి చాలు-ఏదయినా తయారు చేసి ఇస్తాం అనిపించేలా ఉన్నా సరే,షాపింగ్ కి వెచ్చించే సమయం,ఈ
త్రాఫిక్ జాం ల లో వెళ్ళి రావడం,వచ్చాకా నీరసం…ఇవన్నిటితో పోల్చి చూస్తే చాదస్తం గా అనిపించే మన ఆహార తయారీ పద్దతి ఖచ్చితంగా ఏ రకంగా చూసినా అర్ధవంతమైందే!

అందుకే చిన్నపుడు ఇలాటి పనుల ప్రాధాన్యత తెలీక-ఎందుకబ్బా తిండి కోసం ఇన్ని పాట్లు,ఇంత సమయం వృధా అనిపించేది.ఇప్పుడు యాంత్రిక జీవనంలో ఇవే కాస్తో కూస్తొ ఇంధనంగా పని చేస్తాయేమో అనిపిస్తోంది.

చేతులు:అదేంటిరా…ఎప్పుడు ఏమి తినాలన్నా నాకు పని చెప్తావు,తనివితీరా నన్ను నాకి నాకి పెడతావు,ఇవాళ స్పూన్ గాడితో ఆ పని చేయిస్తున్నవు? ఓహ్..నువ్వు పార్టీలో ఉన్నావా?? చూడలేదురా…సరే కానీ,ఇవాల్టికి వెచ్చగా (అంటే పొడిగా) విశ్రాంతి తీసుకుంటా…

నాలుక:ఇందాక వేడి వేడి కాఫీ పోసి నన్ను కాల్చేసి,ఇప్పుడు ఈ కొత్త ఆవకాయ ఎలా ఉందో రుచి చూసి పెట్టమంటే నేనెలారా చేసేది? సరే-ఏదొ ఒకటి తగలెయ్యి నాకు తోచింది చెప్తాను…

గొంతు:ఆహా…మండుటెండలో తడారిపోతున్న నాకు చల్లని కొబ్బరి నీళ్ళు పోసి ప్రాణం పోసావు…థాంక్సోయ్…అయ్యో..నేనింకా తేరుకోలేదురా బాబు,అప్పుడే మిరపకాయ బజ్జీలతో దాడి చేసేస్తున్నావు,నీ తిండి పాడు గాను…కాసేపు వదలరా నాయనా!

జీర్ణాశయం:జున్ను,జిలేబి,పనస తొనలు,బిర్యాని,అదేదొ పానీయం(కూల్ అంతా ఆ నాలుక,గొంతు తీసెసుకుని తోసేసింది),కోవ,చాక్లేట్,బర్గర్…వామ్మొ ఎంటిరా బాబు ఇన్ని తోసేస్తున్నవ్ ఇవాళ?కొంప దీసి హాలిడేనా ఎంటి?అయితే నా పని ఔటే ఇవాళ.. ఇక్కడ చస్తున్నారా మర ఆడలేక,యంత్రం తిరగట్లేదు, కనీసం కొన్ని నీళ్ళైనా పొయ్యరా బాబు…

క్లోమము,జీర్ణ గ్రందులు:గారెలు-అరటి పండు,దద్దోజనం-టీ,బటాణీలు-బిస్కట్లు….ఒరేయ్,ఎంట్రా బాబు ఈ కాంబినేషన్ లు, వీటిలో ఏది అరిగించాలి-ఏది కరిగించాలి?అసలు నేను ఏ రసం అని స్రవించాలి?నీరసం వచ్చేస్తోంది

పళ్ళు:ఇదేంటిరా ఇవాళ జీడి ఇచ్చి ముక్కలు చెయ్యమంటున్నావ్?నేను గట్టిగా పని చేసి ఎన్నాళ్ళు అయిందో నీకు తెలీదా ఏంటి?నువ్వు అన్నీ గబుక్కుమని మింగేసేవే తింటూ,కనీసం వేటిని నా కింద కాసేపు కూడా ఉంచమని అడగకపోతే-ఇంక నాతో పనేం ఉందిలే అని హాయిగా పడుకున్నా…ఇప్పుడూ ఇలా హఠాత్తుగా వచ్చి చెరుకు
గడలు చీల్చమని,జీడి నమలమని చెప్పకురా బబూ-దాదాపు రిటైర్ ఐపొతున్న బపాతు గాన్ని!!

ఈసారి ఏది పెడితే అది లోపలకి తోసేసే ముందు మన శరీరంలో భాగాలు ఎమనుకుంటున్నాయో పాపం.. అని ఒకసారి ఆలొచించండేం!!

పై ఉదాహరణే తీసుకుంటే, ‘రైన్ రైన్ గో అవే’ కూడా వాడికి వచ్చు,రైన్ అంటే వాన అన్న విషయం కూడా వాడికి తెలుసు. కాని వాడికి ‘వాన వాన వల్లప్పా పాటే ఎందుకు పాడలనిపించంది? ఎందుకంటే అది మన సన్స్కృతి.వాన వస్తుంటే పిల్లలు ఎవరికైన అందులొ కేరింతలు కొడుతూ ఆడాలనిపిస్తుంది.మన తెలుగు పాటా ఆ భావానికి దగ్గరగా ఉంటుంది.అదే ఇంగ్లీష్ పాట అయితే-’వానా నువ్వెల్లిపో-నేను ఆడుకోవాలీ అని అర్ధం వస్తుంది.పిల్లలకి వానలో తడవటమే పెద్ద ఆట.వాళ్ళు ఆడుకోడానికి ఒక సమయం,సంధర్భం ఉండాలా (మనం ఆఫీస్,ఇంటి పని చేయడానికి ఉన్నట్టుగా!!).మన ఆట పాటలు ప్రకృతి ని ఆశ్వాదిస్తూ మన వాతవరణం,పరిసరాలతో మమేకం ఐపోతూ,అందులో ఒక భాగంగా ఉంటాయి.ఇంగ్లీష్ రైంస్ పాడుకోడానికి బానే ఉంటాయి కాని,అందులో లీనమయ్యెట్టు-ఆ సంధర్భం వచ్చినప్పుడు జ్ఞాపకం చేసుకునేట్టు ఉండవు పిల్లలకి.ఇక్కడ పిల్లలు అంటే మన తెలుగు పిల్లలు అని.మన మాతృ భాష ని ఉగ్గు పాలతో వంట పట్టించుకునే చిన్నారులకి బాల తెలుగు గీతాలే చాలా దగ్గరగా ఉంటాయేమొ అని నా అభిప్రాయం.సరదాగ పాడుకోడానికి ఎన్నైనా నేర్పొచ్చు. కాని వాళ్ళ అనుభూతులకు దగ్గరగా,వాళ్ళ ఆలోచనలను ప్రేరేపించేట్టు మాత్రం ఎవరి మాతృ భాషలోని పాటలే వాళ్ళకి నేర్పాలేమో అనిపించింది ఆ క్షణం!

మావయ్య-అత్తయ్య తో కలిసి ఉండే మేము వాళ్ళు తీర్ధ యాత్రలకి వెళ్ళడంతో మాకు సాయంగా,బాబు ని చూసుకోడానికి అని ఊరి నుండి అమ్మ వచ్చింది.ఉన్నది 10 రోజులే, కాని తన చేతల ద్వార నాకు ఎన్నో పాఠాలు నెర్పింది.అమ్మ ఎప్పుడు వచ్చినా నీను ఇలా తన ద్వార ప్రేరణ పొందుతూనే ఉంటాను.బాల్యం నుండి అనేక విషయాల్లో పొందుతూనే ఉన్నాను.

గృహిణులలో చాలా మంది – 2 వర్గాలు ఉంటారు. కొంత మంది తము పుట్టిందే పని కోసం అన్నట్టు ఎప్పుడూ వంటింటికి అంకితం అయి ఏదో ఒకటి చేస్తూ ఉంటారు.వీరికి సరిగ్గా ఆహారాన్ని ఆస్వాదిస్తూ తినే అవకాశం కూడా దొరకదు,అసలు వాళ్ళకు తినే హక్కు కూడా లేదేమో అన్నట్టు ప్రవర్తిస్తారు.ఇక రెండో వర్గం వాళ్ళు-వీళ్ళకి సరదాలు,సోకులు తప్ప ఇంటి గురించి పెద్దగా పట్టదు.మంచిగా వండటం,ఇల్లు చక్కగా పెట్టుకోవడం లాంటివి లెక్క చేయరు.వీళ్ళూ ఎప్పుడు బిజీగానే ఉంటారు.మా బంధు వర్గంలోనే చాల మంది ఈ రెండు కోవల్లో ఏదో ఒక దానిలోకి వస్తారు. కాని అమ్మ ఇల్లు చక్కపెట్టుకుంటూనే,రుచిగా వండుతుంది,అందరితో కలిసి తృప్తిగా తింటుంది.ఇతరులతో పంచుకోవడంలో (అది మనకున్న వస్తువులు కాని,మనసులో భావాలు,అనుభూతులు కాని) ఉన్న తృప్తి,ఆనందం కుటుంబ జీవితంలోనే నేర్చుకోవాలి,పిల్లలకి నేర్పాలి అని అంటుంది.రోజు మనం చేసే పని ఎలా అయినా
ఐపోతుంది-కాని దీన్ని మెరుగ్గా చేయాలి అనుకోవడంలోనే మన నైపుణ్యం ఉంది.ఎగ్జాం లో ఫస్ట్ రావడం,ఆఫీస్ లో ప్రమోషన్ రావడం…ఇలాటి పెద్ద విజయాలే కాకుండా,మన చేతల ద్వారా పొందే అదనపు ఆనందం,తృప్తి మనకి కుటుంబ జీవితంలో కూడా నూతన చైతన్యాన్ని ఇస్తుంది అనిపిస్తుంది అమ్మని చూస్తే.

చాల చిన్ని సూచనలే కాని దైనందిన జీవితంలో ఎలా నేర్పుగా,సుఖంగా ఉండొచ్చొ చెప్పడనికి కొన్ని ఉదాహరణలు..

మా వంటింటి కిటికీ ద్వార పావురాలు వచ్చి చాల చిరాకు చేస్తాయి,అసలే కోపం ఎక్కువ అయిన మా మావ గారు, ఆయన పూజ చేసుకుంటు ఉంటే అవి వస్తే, ఇంక ఇంట్లో అందరి పని అయినట్టే.వాటిని తరమడం, మరలా రావడం….అమ్మ అంది-ఈ కీటికి కి మెస్స్ కొట్టిస్తే లోపలికి రావు కదా,ఎందుకు ఇన్ని అవస్థలు పడతారు అని.ఇంత చిన్న విషయం మాకు ఇన్నాళ్ళు తట్టనే లేదు.

సాధరణంగా మిగిలిన కూరలు,తిండి పదార్ధాలు,స్వీట్స్ ఫ్రిజ్ లోకి తోసేస్తూ ఉంటం, మనం అవి తర్వాత తినం అని తెలిసినా సరే-అలా వారమో,నెలో గడిచాక పడెస్తాము. అమ్మ మిగిలిన పధార్దాలను ఎమి చెయ్యాలో వెంటనె నిర్ణయిస్తుంది.మద్యహ్నం ముద్ద పప్పు మిగిలితే దాన్ని రాత్రికి కాస్త తాళింపు పెట్టేసి వేడిగా తినేట్టు చేయటమో,మిక్చర్ లాంటివి అయితే ఉల్లిపాయ ముక్కలు,నిమ్మ రసం,కొత్తిమీరా జోడించి సాయంత్రం అల్పాహారంగా తయారు చేయడమో…ఇలా ఏమి చేయలేనివి,మనకు మొహం మొత్తి వదిలేసిన స్వీట్స్ బాపతు అయితే వెంటనే (అవి ఇంకా
తాజా గా ఉన్నపుడే) పని మనిషి కి ఇచ్చేయడమొ చేస్తుంది.ఇవి చాల చిన్న పనులు,కాని దీని వల్ల మనకు ఆహారం వ్యర్ధం చేస్తున్నం అన్న భావం కలగదు,అనవసరంగా పడెస్తున్నామే,కనీసం ఎవరికయినా ఇచ్చినా బాగుండేది అని తర్వాత పశ్చాత్తపం పడే అవసరం రాదు.

అలాగే నాది,మా వారిది,బాబు ది బట్టల అరలు సద్ది అక్కర్లేని బట్టలన్ని (అంటే అటు ఆఫీసుకి, ఇటు ఇంట్లో వేసుకోడానికి మనసొప్పనివి-ఎప్పటికి అలాగే మడతలుగా మిగిలిపోయేవి) తీసి పక్కన పెట్టింది. తను ఊరుకి వెళ్ళేప్పుడు అవన్ని తీసుకెళ్ళి క్కడ మాకు తెలిసిన వాళ్ళ లోనే కాలేజీలకి వెళ్ళే పేద విధ్యార్ధులకి,పిల్లలకి పంచుతా అని పెట్టింది.దీని వల్ల మన బట్టల అరల్లో జాగ దొరకడమే కాక,వేరే వాళ్ళకి మనం తీసేసినవి పనికి వస్తాయి…కాని ఇలా పని గట్టుకుని అన్ని బట్టలు మోసుకెల్లి మరీ పంచడం అమ్మకే చెల్లింది.’నేను కొని ఇవ్వలేక పోయినా ఇలా అయినా చెయ్యొచ్చు కదా’ అంటుంది.

మంచి నీళ్ళు కింద నుండి పైకి పని అమ్మాయి మోసుకుని వస్తుంది.ఒక రోజు అమ్మాయి రాకపోయినా,మాకు ఇంకొక బిందెడు నీళ్ళు అవసరం అయినా ఇబ్బందే.మా ఇంట్లో బోర్వెల్ నీళ్ళు కూడా బానే ఉంటాయి.ప్యూరిట్ లాంటి పరికరం కొనుక్కుంటే ఈ బోర్
వాటర్ నే తాగడానికి వాడొచ్చు కదా అంది అమ్మ.నిజంగానే నాకైతే ఈ ఆలొచన తట్టలేదు.

మా పనమ్మాయి కూడా-మీరు ఉంటే గిన్నెలు చాల తక్కువ పడుతున్నాయమ్మా అంది.దీనికి కారణం తను వంట చేసే విధానం ఒకటైతే,పెద్దగా మైల పడని పాత్రలను అప్పుడే కడిగేసుకుంటుంది కూరలు తరగడానికి మాత్రమే వాడిన
పళ్ళెం,పాలు తొరపడానికి వాడిన గ్లాస్,ఐస్క్రీం లాంటివి తిన్న కప్,స్పూన్ లాటివి- ఇవి అప్పటికి అప్పుడు కడగటం చాల సులువు,ఎండితే పెద్ద పని,బోలెడు నీళ్ళు దండుగ.

ఆఫీస్ అయిపోయాక ఇంటికి అలసటగా చేరుకోవడం,మొక్కుబడిగా ఇంట్లో పనులు ముగించడం,దేనికి టైం ఉండటంలేదు అని బాధ పడటం…..అమ్మని చూస్తే అనిపిస్తుంది-జీవితంలో ఆఫీసు,ఇల్లు అనేవి రెండు విభిన్న ద్రువాలు కాదు,ఒకదాని కోసం ఒకటి త్యాగం చెయక్కర్లేదు.మన జీవన విధానంలో నాణ్యతను బట్టే మన సంతోషం,మనశ్శాంతి అన్నీ ఆధార పడతాయి.నాణ్యత అంటే-మేలైన బట్టలు కట్టుకుని,మంచి ఇంట్లో బతుకుతూ,కార్లో తిరుగుతూ ఉండటం కాదు-చేసే ప్రతి పనిని ఆస్వాదించడం,ఉన్నంతలో మన పక్క వారికి సాయం చేయడం..దానికి అణుగుణంగా మన దైనందిన జీవితాన్ని ఎప్పటికప్పుడు మెరుగు పరుచుకుంటూ వెళ్ళడం.ఇన్ని మాటలు ఇంత వివరంగా చెప్పడనికి అమ్మ పెద్దగా చదువుకోలేదు,గొప్పగా మాట్లడలేదు కాని,వాటి కంటే విలువయిన చేతలు ద్వార చూపిస్తుంది.

జాబితా-1:

• నాకు లిఫ్ట్ ఎక్కి పై అంతస్థు నుండి కింది అంతస్థు కి క్షణాల్లో చేరుకున్న ప్రతి సారి అనిపిస్తూ ఉంటుంది…ఎప్పటికైనా అధునాతన టెక్నాలజీ వచ్చి మనిషి ఒక చాంబర్ లాంటి దానిలోకి వెల్లి కొన్ని మీటలు నొక్కేస్తే ఆఫీస్ నుండి డైరెక్ట్ గా ఇంటికి వెల్లిపోయేలా ఉంటే ఎంత బాగున్ను అని (అంటే కేవలం కొన్ని క్షణల్లో మత్రమే 10 కి.మి దూరంలో ఉన్న మా ఇంటికి చేరిపోయేలా)…ఈ ఆలోచనకు ఇంకొంత పొడిగింపు, బహుశా ఇప్పటికి ఇది అభూత కల్పన కావొచ్చు….ఇలాగె చక్కగా మా ఊరు వెల్లిపోయే సదుపాయం ఉంటే? అపుడు ఈ కాంక్రీట్ అరణ్యంలో ఒక ఇల్లు కొనుక్కోవాలనే ఆలోచన ఉండదు, దాని కోసం అని డబ్బులు కూడబెట్టుకునే అవసరం ఉండదు…చక్కగా మా ఊర్లో పచ్చని పరిసరాల మద్యలో ఉండే పొదరిల్లు కు చేరిపోవచ్చు.అప్పుడు ఇక్కడ నగరాల్లో జనభా,కాలుష్యం లాంటివి పెరిగిపోవు.
• అలాగె ట్రాఫిక్ జాం లో ఇరుక్కుపోయిన ప్రతీ సారి….సినిమల్లో మనిషి చనిపోయాక ఆత్మ మనిషి నుండి విడిపడి స్వేచ్చగా ఎగిరిపోతుంది…అలా ఈ వాహనన్ని వదిలెసి స్వేచ్చగా ఎగిరిపోయి ఇంటికి చేరిపొవలి అనిపిస్తుంది…కనీసం ఇంటికి చేరకపోయినా ఆ జాం ఉన్నంత సేపు గాలిలో స్వేచ్చగా తిరిగేలా అవకాశం ఉన్నా చాలు…(హుం.ం..కాని ఇలాంటి పరికరం ఎమయిన వస్తే ట్రాఫిక్ జాం భూమి నుండి ఆకాశానికి చేరుతుంది..అంతే)
• సెర్చ్ ఆప్షన్ కి బానిసలం అయిపోయిన మనం ఏదైనా వెతకాలి అంటె వెంటనే కంట్రోల్ ఫ్ కొట్టేస్తాం.దీనికి అలవాటు పడి నాకు నేనుగా ఏదయినా వెతకాలంటే చాలా చికాకు వచ్చేస్తుంది…ఇంట్లో ఏదయినా వస్తువు వెతకాల్సిన ప్రతి సారి సెర్చ్ ఆప్షన్ ఉంటే ఎంత బాగుంటుందో అనిపిస్తుంది.(ఇది మాత్రం ఎంత త్వరగా వస్తే అంత మంచిది)
• లోకంలో నీటి సమస్య ఎంతగా ఉన్నా..మన ఇంట్లో నీళ్ళు వస్తున్నాయి కదా అని దర్జాగా కొలాయిలు వదిలేసి హాయిగా తమ పనులు చేసుకునే వాళ్ళ కోసం…ట్యాప్ ఓపెన్ చేసాక ఎటు వంటి వుపయోగం లేకుండా నీరు డ్రైనేజీకి చేరుతోంది అనే సెన్సార్ ప్రతి పైపు కి అమర్చే సదుపాయం ఉండి దానికి అదే ట్యాప్ బంధ్ అయిపోతే బాగున్ను (ఇది చాల చిన్న కోరికే కానీ…రాస్ట్రం అంతా, దేశం అంతా అమలు చేయాలంటే చాలా పెద్ద కోరిక,కాని వుపయోగం కూడా అంత పెద్దగానే ఉంటుంది..నాకు ట్యాప్ విప్పేసి పళ్ళు అద్దంలో చూసుకుంటూ గంటల కొద్దీ బ్రష్ చేసుకునే వాళ్ళని చూస్తే మహా మంట!అలా ఎవరు చెయ్యడం చూసినా వెంటనే వెళ్ళి ట్యాప్ ఆపేస్తాను-కావలిస్తే మరలా విప్పుకో అని చెప్పి)
• మన జీవితంలో మధుర క్షణాలను ఫొటోల్లో బంధించి జీవితాంతం వాటిని చూసుకుంటు ఆ జ్ఞాపకాలను నెమరేసుకుంటాం. కానీ ఆ ఫోటో లో, వీడియో లో లా సంఘటన జరిగేపుడు ఎలా మనం ఫీల్ అవుతున్నామో ఆ అనుభూతిని కూడా బధ్ర పరుచుకునె వీలు ఉంటె ఎంత బాగుంటుంది.ఇది ఖచ్చితంగా సాద్యం కాదు కానీ…ఇలా చెయ్యగలిగితే ఇక గతం అంటూ ఏమి ఉండదు. అన్నీ ఎప్పటికీ తాజాగానె ఉంటాయి

జాబితా-2:
శాస్త్రవేత్తలు ఎప్పటికీ కనిపెట్టకూడదు అనుకునేవి కూడా కొన్ని ఉన్నాయి.అవి ఈ జాబితాలో..

• మన ఆలోచనలను ఎదుటి వాడు పసిగట్టేసే పరికరం చచ్చినా రాకూడదు. ఒకోసరి పబ్లిక్ ప్లేస్లలో ఉండగా ఏదయినా చెత్త ఆలోచన వస్తే…హమ్మయ్య..దేవుడు ఆలొచనలను పూర్తిగ మనకె సొంతం చేసాడు కాబట్టి నిర్భయంగా ఏమయినా ఆలోచించుకోవచ్చు.. నా ఇస్టం అని భరోసా ఉంటుంది..కాబట్టి ఆలోచనలను పసిగట్టే పరికరం మత్రం ఎప్పటికీ రాకూడదు
• పాపిన్స్/చాక్లెట్ ల లో రక రకాల ఫ్లేవర్స్ తో అవి తింటే అచ్చం ఆయా పదార్ధం తిన్నట్టే ఉండేలా ఇప్పటికే చాల వచ్చాయి (కాఫీ బిళ్ళలు, నారింజ బిళ్ళలు ఇలా). ఇది మరింత పెరిగి బొబ్బట్టు బిళ్ళ,లడ్డు బిళ్ళ,జిలేబి బిళ్ళ ఇలా మన తిండి పదార్ధాలకు ఎసరుపేట్టే బిళ్ళలు అస్సలు రాకూడదు. ఎందుకంటే ఈ పిండి వంటలను ఆయా రూపల్లో,రంగుల్లో తినడంలో ఉండే తృప్తి కేవలం వాటి రుచి అనుభవించినంత మాత్రాన రాదు.
• ఫోన్ టెక్నాలజీలో రాను రాను వచ్చే మార్పులు చూస్తుంటె భయం వేస్తోంది…ఎప్పటికైనా..మనం ఫోన్ మాట్లాడెపుడు ఎలా ఉన్నామో అవతలి వాడికి కనపడే అవకాశం (మన ప్రమేయం లేకుండా) మాత్రం రాకూడదు. ఏ స్నానం చేస్తూనో, ఇంకేదో చేస్తునో ఫోన్ మాట్లాడుకునె సౌకర్యం ఇపుడు ఉంది. అది గాని వస్తే ఏ ఫోన్ కాల్ వచ్చినా మన ఇంటికి ఎవరయినా వస్తే ఎలా తయారవుతామో అలా ఉండి తీరాలి.ముఖ్యంగా పెళ్ళి కాని అమ్మాయిలు తన కాబోయె భర్తతో/బోయ్ ఫ్రెండ్ తో మాట్లాడేప్పుడు పాపం మొహానికి ఏవో పూసుకుని, తలకి హెన్నాలు పెట్టుకుని చాలా అసహ్యంగా ఉంటారు చాలా సార్లు…అవతలి వాళ్ళకి ఇలా కనిపిస్తే అంతే సంగతులు ఇంక.
• తిరుపతి దేవస్థానం లో అధునాతన తెక్నాలజీ ఎప్పటికి అప్పుడు అమలు చేస్తూ ఉంటారు (సుదర్శన్ కంకణాలు, ఆన్ లైన్ సేవలు ఇలా…).కాని జనం రద్ధీ రాను రాను పెరిగినా సరే దేవస్థానం వారు ఈ ఆలొచన ఎప్పటికి చేయకూడదు.అదెంటంటే…ప్రతి భక్తుడికి ఒక ఇడెంటిటీ ఇచ్చేసి(ఉదాహరణకు-భక్తా ఐ డి 1346) ప్రతి భక్తుడు తిరుమలను ఎన్ని సార్లు దర్శించాడో, మర్లా ఎప్పుడు దర్శించే అవకాశం కలుగుతుందో సూచనలు చెయ్యడం. అంటే ఫలానా భక్తుడు ఏప్రిల్ 2007 లో శ్రీవారిని దర్శించాడు కబట్టి మరలా 2010 వరకు అతనికి చాన్స్ లేదు అని చెప్పడం.ఇది గాని వస్తే పెళ్ళి బట్టలతో శ్రీవరిని దర్శించుకుంటా, మా బాబు కి అన్న ప్రాశన తిరుమల లో చేస్తా లాంటి మనం బాగా అలవాటు పడిపోయిన మొక్కులు ఇంక మొక్కుకోలెము.

మరల ఆలొచిస్తే మొదటి జాబితాలోని ఆఖరి కోరిక అక్కడ కాకుండ ఇక్కడ చేర్చాలేమో అనిపిస్తోంది…

నిజంగానె మనిషిని దేవుడే సృష్టిస్తాడు అనడానికి ఋజువు పసితనం
దేవుడు మనిషిని ఇంత అందంగ,స్వచ్చంగా,మనోహరంగా సృష్టిస్తాడా…

బేల కళ్ళు
కల్మషం లేని నవ్వు
అమాయకంగా చూసే చూపులు
ఆనందానికి అంతు లేని కేరింతలు!
ఏదొ తెలుసుకోవాలనే కుతుహులం
ప్రతీది సాధించాలనే తపన!

బోర్ల పడటం,పాకటం,నడవటం…
ఎంత కృషి ఉంటుంది ప్రతి దశలో

చీకు చింతా లేకుండా నిదురించే ఆ మోములో
ఎంత హాయి ఉంటుంది..

చిన్న చీమనైనా చూసి మురిసిపోటంలో
ఎంత తృప్తి ఉంటుంది…

హాయిగా ఎడ్చేయటానికి, బిగ్గరగా అరవటానికి
ఎంత స్వేచ్చ ఉంటుంది…

మొహమాటం ఉండదు
కావల్సినది అడగటానికి
తీరిక ఉండదు ఏదయినా ఆలోచించడానికి

దేని మీద కోరిక ఉండదు కుతుహులం తప్ప
దేనికి విలువ ఉండదు తన ఉనికి కి తప్ప!

ఇలాంటి ఎమి పట్టని,ఎమి అక్కరలేని స్థితి నుండి ఎదిగి అన్ని నావేగా జీవించి,చివరకి ఏమి పట్టుకెల్లలేని దశ కి చేరుకుంటాం….ముసలి వాల్లనే కాదు,పసి పిల్లలని చూసినా వైరాగ్య భావన కలుగుతోంది నాలొ…