ఆ బ్రాండ్ పేరే ఆ వస్తువు కి పర్యాయం!

ఏప్రియల్ 28, 2008 by yndvijaya

కొన్ని బ్రాండ్ పేర్లు ఆ వస్తువు కి పర్యాయ పదంగా మన వాడుకలో వాడేస్తూ ఉంటాం.బహుశా మొట్ట మొదట మనకి ఆ వస్తువును పరిచయం చేసిన బ్రాండ్ నే ఇంక ఆ వస్తువుకు ఖరారు చేసేస్తామనుకుంట.నేను గమనించినవి-నాకు తెలిసిన అన్ని ఇళ్ళల్లో వీటిని ఇలాగే పదాలు గానే వాడుతూ ఉంటారు.
సర్ఫ్” -ఒక గృహిణి పని మనిషితో:నీళ్ళల్లో ఇంత సర్ఫ్ వేసి నానబెట్టా,ఇంకా ఎందుకు అంత సబ్బు రుద్దేస్తున్నావ్?ఇక్కడ ఆ గృహిణి ఉద్దేశ్యం బాగ వాషింగ్ పౌడర్ వేసాను అని.ఇప్పుడు వాషింగ్ పౌడర్లో ఎన్ని రకాల బ్రాండ్స్ వచ్చినా సరే,సర్ఫ్ అనేది వాషింగ్ పౌడర్ కి పర్యాయ పదం అయిపోయింది.ఏరియల్/వీల్/రిన్ ఇలా ఏ వాషింగ్ పౌడర్ వాడుతున్నా సరే దాన్ని సర్ఫ్ అనే సంబోదిస్తారు చాలా మంది.

“టార్టాయిస్”:అబ్బా దోమలు చంపేస్తున్నాయి, ఒక టార్టాయిస్ వెలిగించరా బాబు-అంటే మస్కిటో కోయిల్ కి పర్యాయంగా అన్న మాట! (మార్టిన్ లాంటి చాల రకాల కాయిల్స్ ని కూడా కొత్త టార్టాయిస్ అనే పిలిచేస్తూ ఉంటారు)

“ఒడామస్”:దోమలు కుట్టకుండా రాసుకునే పై పూత.అసలు ఈ వస్తువు పేరు ఏంటో నాకు కూడా తెలీదు.వళ్ళంతా ఒడోమస్ రాసేసుకో-దోమలు కుట్టవ్ అనడమే తెలుసు.ఈ ప్రొడక్ట్ లో వేరే బ్రాండ్ వి ఉన్నాయొ లేవో కూడా తెలీదు.

“ఫ్యారెక్స్”:5 వ నెల వచ్చింది కదా మీ బాబు కి-ఫ్యారెక్స్ పెట్టడం మొదలెట్టారా లేదా? అంటే సెరల్స్ తో చేసిన రెడీ మేడ్ ఆహార పధార్ధం అన్న మాట. పాత కాలపు తల్లులు ఖచ్చితంగా ఈ మాటే వాడతారు.ఇప్పటి వారు మాత్రం ‘సెరెలాక్’ ఇలా ఆయా బ్రాండ్ ని చెప్తారు కాని.

“టినోపాల్”:తెల్ల బట్టలు ఉతికాక కాస్త టినోపాల్ పెడితే మిల మిల మెరుస్తాయి.ఇక్కడ టినొపాల్ అంటే వైటెనింగ్ ఏజంట్.కాని బ్రాండ్ పేరు నే వాడుకలో ఆ వస్తువు పేరులా వాడేస్తారు.

మిల్క్ మైడ్“:దీన్నే గొల్ల బామ డబ్బా అని కూడా అంటారు.స్వీట్స్ చేయడానికి వాడతారు.స్కిం చేసిన చిక్కటి తియ్యటి పాలు.ఇది కూడా బ్రాండ్ పేరుని ఆ వస్తువు పేరుగా వాడేసేదే.

“బ్రూ”: నాకు ఫిల్టర్ కాఫీ వద్దు-బ్రూ కావాలి అంటూ ఉంటాం. అంటే ఇన్స్టంట్ కాఫీ కి బ్రూ అనేది పర్యాయ పదంగా వాడుతూ ఉంటాం.

మీకూ ఇలాంటివేమైనా స్పురణకు వస్తే జత చేయండి…

ఆ పనులే..ఇప్పుడెందుకు నచ్చుతున్నాయి??

ఏప్రియల్ 22, 2008 by yndvijaya

పువ్వులు మాలలు కట్టడం..
వడియాలు పెట్టడం…
మామిడి కాయలు ఆవకాయ కోసం ముక్కలుగా కొయ్యడం…
గంటల తరబడి కూర్చుని పిండి వంటలు వండటం…

చిన్నపుడు మా ఊర్లో ఉన్నపుడు-అమ్మ దగ్గర చేసిన పనులే చాలా మటుకు!కాని అప్పుడు ఈ పనులు చేయడం లో ఏ మాత్రం కుతుహులం ఉండేది కాదు.చాల సేపు ఒకే చర్య అలా మరల మరల చెయ్యడం ఎంత విసుగు అనిపించేది.అంటే ఒక పువ్వును దారంతో కట్టాకా,రెండో పువ్వును కూడా అలాగే కట్టాలి,ఒక వడియం పెట్టాక-ఇంక ఎన్ని వడియాలు ఐనా అచ్చు అలాగే పెట్టాలి…ఇలా అనిపించేది.

ఆ తర్వాత ఒక 6-7 ఏళ్ళు పుస్తకాలు,చదువు అంటూ బిజీ.అదయ్యాక ఒక 3-4 ఏళ్ళు ఉద్యోగం-స్నేహితులు,సినిమాలు,షికార్లు అంటూ బిజీ.

అలా ఒక 10 ఏళ్ళు తర్వాత- పైన చెప్పిన పనులే ఇప్పుడు చేయాల్సి వస్తుంటే…మా అత్తగారి పుణ్యమా అని ఎప్పుడో పక్కన పడేసి,దాదాపు మరిచిపోయిన పనులు ఇప్పుడు చేయాల్సి వస్తే…అప్పటి భావాలు ఇప్పుడు కలగకపోవడం అశ్చర్యంగా ఉంది.ఎందుకా అని ఆలొచిస్తే…

ఇప్పుడు ఉన్న జీవన విధానం లో అంతా ఉరుకులు,పరుగులు.ఉదయం టిఫిన్ తినడానికి,తిన్నాక నీళ్ళూ తాగడానికి కూడా సమయం దొరకనంత హడావిడి.ఆఫీస్ లో డెడ్ లైన్స్(ఏదో బ్లాగ్ లో అన్నట్టు మరణ రేఖలు!),పని వత్తిడి,సమస్యలు-పరిష్కారాలు.ఎక్కడా ఒక పని కుదురుగా చేసే సమయం-వీలు లేని పరిస్థితి.వేసవి కాలం వచ్చిందంటే మా అత్తయ్య ప్రోజెక్ట్ జాబితా తీస్తారు.ఎండా,వేడి ని ఇంత ప్రొడక్టివ్ గా వాడొచ్చా అనిపిస్తూ ఉంటుంది.వడియాలు,చల్ల మిరపకాయలు,ఆవకాయలు,ఒరుగులు…ఇలా ఆ లిస్ట్ కొనసాగుతూనే ఉంటుంది.వారంతంలో ఆవిడకి తోడుగా నేను వీటిలో పాలు పంచుకుంటూ ఉంటాను.

ఈ అన్ని పనులలోను ప్రకృతి తో మమేకం అయి,మన చుట్టూ పరిసరాలతో పాటు లీనం అయి సమయం గడపడం ఉంటుంది.కోమలమయిన పువ్వులను రోజు వచ్చే ఫార్వార్డ్ మైల్స్ లో చూసి ఆనందిచడమో-ఎప్పుడో బయటకి వెళ్ళినపుడు మూర పూలు కొని వాటి మొహం అయినా చూడకుండా హడావిడిగా తలలో తురుముకుని-ఇంటికి చేరగానె తీసి పక్కన పడెయ్యడమొ…ఎన్నళ్ళయిందీ సుకుమారంగా వాటిని తాకి,ప్రతి పువ్వును వేళ్ళ సందుల్లోంచి వెళ్ళనిచ్చి-మృదువైన అనుభూతిని పొంది!! అందుకే నాకు పువ్వుల మాల కడుతుంటే ఇప్పుడూ చాల మధురమైన అనుభూతి కలిగింది.అప్పుడు తిట్టి మరీ మాలలు కట్టడం నేర్పిన మా నానమ్మ గుర్తొచ్చి ఆ కాలానికి ఒకసారి మనసు వెళ్ళి తిరిగి వచ్చింది.

పొద్దున్నే మా బాబు ని లేపాలంటే తాతలు దిగి వస్తారు. అలాంటిది ఈ మధ్య మేడ మీదికి వెళ్ళి వడియాలు పెడదాం వస్తావా అంటే-చప్పున లేచి కుర్చుంటున్నాడు.ఫ్లాట్స్ జీవితంలో ఎవరి ఇల్లలో వాళ్ళు తలుపులేసుకుని ఏ టీ.వి చూస్తూనో గడిపేయడం అలవాటు పడిపోయాక,ఇలా ఏమైనా ఎండబెట్టడానికి పైకి వెలితే ఏదో కొత్త బంగారు లోకం కనపడినట్టు ఉంది.మాములుగా అయితే పని గట్టుకుని పైకి వచ్చే వీలే ఉండదు.ఏసి వాతావరణాలకి అలవాటైపోయిన బతుకులకి-వెచ్చటి సూరీడుని చూస్తే,ఆ వేసవి అనుభూతి తగులుతూ ఉంటే,వడియాలు తినడానికి వస్తున్న పక్షులను తరుముతూ,వాటిని పదిలంగా చూసుకుంటు-గాలి దుమారాల బారిన పడకుండా,జాగర్తగా ఎండబెట్టి తిరిగి జాడీల్లో పోసే మొత్తం ప్రక్రియలో ప్రకృతి తో బోలేడు సావాసం.బిజీ జీవితాలకి ఇది నిజంగానే ఒక ఆట విడుపు.

ఇక మావిడి కాయల పని-బహుసా కుటుంబ సభ్యులందరు కలిసి చేసే  పని ఇది ఒక్కటే ఏమో. మాములుగా మాటలు చాల తక్కువ అయిన మా ఇంట్లో,కాయ తేవడానికి మావ గారు,గట్టిగా ఉండే కాయలను ముక్కలు చేయడానికి మా వారు,నీలళ్ళొ వేసిన కాయలు ఒకోటి తెచ్చి హాల్లో పెడుతూ ఉడత సాయంలా మా బాబు…ఇలా నేను,మా అత్తయ్య మాత్రమే కాక ఇంట్లో అందరు కలిసి చేసే ఈ పని ఇపుడు చాల ఇంపుగా,అహ్లాదంగా అనిపించింది.ప్రతి ఒక్కరికి ఆవకాయ అపురూపమే,బాగ కుదురుతుందో లేదో అని.మాములుగా వంటింటి పనులకు పెద్ద ప్రాధాన్యత ఇవ్వని మగ వాళ్ళు కూడా ఈ మామిడి కాయ పనిలో లీనం అయిపొతారు.అందుకే రోజంతా అదే పనిలో గడిపినా బోర్ కొట్టలేదు.

మనం తిండి పదార్ధాలు తయారు చేసుకోడానికి చాల సమయమే వెచ్చిస్తాం.అసలు మన ఆహర అలవాట్లే అలాంటివి.మన సాంప్రదాయ పిండి వంటలు ఏమి చెయ్యాలన్న కనీసం ఇద్దరు కలవాలి.బొబ్బట్లు,కజ్జి కాయలు ఇలాటివి చేసిన ప్రతి సారి అనిపిస్తుంది-ఇవి తినడం ద్వారా వచ్చే రుచి కంటే కూడా,చేయడం ద్వారా వచ్చే తృప్తి,అది మిగిల్చిన అనుభూతి చాల విలువైంది అని.

వారంతంలో ఏ సినిమాకో,రెస్టారెంట్ కో, పార్క్ కో వెళ్ళి డబ్బులు పోసి సమయం గడిపేకంటే, కచ్చితంగా ఇలాంటి పనులలో తృప్తి ఉండి తీరుతుంది.అదీ కాక వారంతంలో ఎక్కడికి వెళ్ళాలన్నా జన సంధ్రం.ఆ కాసేపు టైం ఐతే గడిచిపోతుంది కాని,తీరా నెమరు వేసుకోడానికి ఒక్క మంచి అనుభూతి మిగలదు.

మన సాంప్రదాయం,సన్స్కృతి కి దగ్గరగా ప్రకృతి తో మనలని లీనం చేసే పైన చెప్పిన పనులు లాంటివి చేస్తే ఒక రకమైన తృప్తి.ముఖ్యంగా మనుషులను దగ్గర చేస్తుంది.పైకి చూడటానికి వారంతంలో కూడా పనేనా అనిపిస్తుంది-కాని నిజంగా అందులో ఆనందం తెలుసుకుంటే-మన గజి బిజి-బిజీ బ్రతుకుల్లో ఇవి ఎంతొ కొంత ఆట విడుపుగా అనిపిస్తాయి,పాత అనుభూతులను గుర్తు తెస్తాయి.ప్రియా పచళ్ళు,రెడీ మేడ్ ఫుడ్స్,స్వగృహా లంటి షాప్ లు పుట్ట గొడుగుల్లా పుట్టుకొస్తూ,డబ్బులు పడేయండి చాలు-ఏదయినా తయారు చేసి ఇస్తాం అనిపించేలా ఉన్నా సరే,షాపింగ్ కి వెచ్చించే సమయం,ఈ
త్రాఫిక్ జాం ల లో వెళ్ళి రావడం,వచ్చాకా నీరసం…ఇవన్నిటితో పోల్చి చూస్తే చాదస్తం గా అనిపించే మన ఆహార తయారీ పద్దతి ఖచ్చితంగా ఏ రకంగా చూసినా అర్ధవంతమైందే!

అందుకే చిన్నపుడు ఇలాటి పనుల ప్రాధాన్యత తెలీక-ఎందుకబ్బా తిండి కోసం ఇన్ని పాట్లు,ఇంత సమయం వృధా అనిపించేది.ఇప్పుడు యాంత్రిక జీవనంలో ఇవే కాస్తో కూస్తొ ఇంధనంగా పని చేస్తాయేమో అనిపిస్తోంది.

 

వాటికే మనసుంటే…

ఏప్రియల్ 21, 2008 by yndvijaya

ముందు వెనక చూసుకోకుండా ఏది పెడితే అది నోట్లోకి తోసేస్తు ఉంటాం…కుదురుగా కుర్చుని ఆలొచిస్తే అనిపిస్తుంది-మనం కానీ తినడానికే పుట్టలేదు కదా అని!ఆహారాన్ని తీసుకోడంలో బాగం అయిన మన శరీర భాగాలకే కనుక మనసు ఉంటే (అంటే మన శరీరం అంతటికి ఒకటే కాకుండా-ఒక్కో భాగానికి ఒక్కో మనసు ఉంటే)…అవి ఎలా ఆలొచిస్తాయొ తెలుసా…బహుశా ఇలా ఏమో….

చేతులు:అదేంటిరా…ఎప్పుడు ఏమి తినాలన్నా నాకు పని చెప్తావు,తనివితీరా నన్ను నాకి నాకి పెడతావు,ఇవాళ స్పూన్ గాడితో ఆ పని చేయిస్తున్నవు? ఓహ్..నువ్వు పార్టీలో ఉన్నావా?? చూడలేదురా…సరే కానీ,ఇవాల్టికి వెచ్చగా (అంటే పొడిగా) విశ్రాంతి తీసుకుంటా…

నాలుక:ఇందాక వేడి వేడి కాఫీ పోసి నన్ను కాల్చేసి,ఇప్పుడు ఈ కొత్త ఆవకాయ ఎలా ఉందో రుచి చూసి పెట్టమంటే నేనెలారా చేసేది? సరే-ఏదొ ఒకటి తగలెయ్యి నాకు తోచింది చెప్తాను…

గొంతు:ఆహా…మండుటెండలో తడారిపోతున్న నాకు చల్లని కొబ్బరి నీళ్ళు పోసి ప్రాణం పోసావు…థాంక్సోయ్…అయ్యో..నేనింకా తేరుకోలేదురా బాబు,అప్పుడే మిరపకాయ బజ్జీలతో దాడి చేసేస్తున్నావు,నీ తిండి పాడు గాను…కాసేపు వదలరా నాయనా!

జీర్ణాశయం:జున్ను,జిలేబి,పనస తొనలు,బిర్యాని,అదేదొ పానీయం(కూల్ అంతా ఆ నాలుక,గొంతు తీసెసుకుని తోసేసింది),కోవ,చాక్లేట్,బర్గర్…వామ్మొ ఎంటిరా బాబు ఇన్ని తోసేస్తున్నవ్ ఇవాళ?కొంప దీసి హాలిడేనా ఎంటి?అయితే నా పని ఔటే ఇవాళ.. ఇక్కడ చస్తున్నారా మర ఆడలేక,యంత్రం తిరగట్లేదు, కనీసం కొన్ని నీళ్ళైనా పొయ్యరా బాబు…

క్లోమము,జీర్ణ గ్రందులు:గారెలు-అరటి పండు,దద్దోజనం-టీ,బటాణీలు-బిస్కట్లు….ఒరేయ్,ఎంట్రా బాబు ఈ కాంబినేషన్ లు, వీటిలో ఏది అరిగించాలి-ఏది కరిగించాలి?అసలు నేను ఏ రసం అని స్రవించాలి?నీరసం వచ్చేస్తోంది

పళ్ళు:ఇదేంటిరా ఇవాళ జీడి ఇచ్చి ముక్కలు చెయ్యమంటున్నావ్?నేను గట్టిగా పని చేసి ఎన్నాళ్ళు అయిందో నీకు తెలీదా ఏంటి?నువ్వు అన్నీ గబుక్కుమని మింగేసేవే తింటూ,కనీసం వేటిని నా కింద కాసేపు కూడా ఉంచమని అడగకపోతే-ఇంక నాతో పనేం ఉందిలే అని హాయిగా పడుకున్నా…ఇప్పుడూ ఇలా హఠాత్తుగా వచ్చి చెరుకు
గడలు చీల్చమని,జీడి నమలమని చెప్పకురా బబూ-దాదాపు రిటైర్ ఐపొతున్న బపాతు గాన్ని!!

ఈసారి ఏది పెడితే అది లోపలకి తోసేసే ముందు మన శరీరంలో భాగాలు ఎమనుకుంటున్నాయో పాపం.. అని ఒకసారి ఆలొచించండేం!!

చిన్నారుల చిట్టి మనసులో….

మార్చి 24, 2008 by yndvijaya

వారాంతం కావటంతో మద్యహ్నం భోజనం చేసి సన్నగా కునుకు తీస్తున్నా.మా బాబు నా దగ్గరే కూర్చుని వాడి బొమ్మలతో ఆడుకుంటూ,నాకు ఏవేవో మాటలు చెప్తున్నాడు.మద్య మద్య నేను వింటున్నానో లేదో అని నన్ను కదుపుతూ,బిగ్గరగా చెప్తూ ఆడుకుంటున్నాడు.అందుకని మగత నిద్రలా ఉంది నాకు-వాడు చెప్తున్నవి వినపడుతున్నట్టే ఉంది,మరో పక్క మత్తుగా ఉంది.హఠాత్తుగా…’వర్షం-అమ్మా,లే వర్షం’ అన్నట్టు వినపడింది.వాడి ఆటలో అది ఒక భాగం ఏమోలే అని ఊరుకున్నాను.మరలా గట్టిగా అరుస్తున్నాడు, లే అమ్మా-వర్షం వస్తూందీ…అని ఈ సారి తట్టి మరీ లేపాడు.ఏంటా అని చూస్తే,నిజంగానె వర్షం కురవడం మొదలైంది బయట, అది వాడికి బాల్కనీ లో నుండి కనపడింది,ఎం చెయ్యాలో తోచట్లేదు వాడికి.నన్ను లేపి లాక్కెల్లిపోయాదు.వాళ్ళ తాతకి,నిద్ర పోతున్న నానమ్మ కి అందరికి వర్షం వస్తూంది అని చెప్పి హుషారుగా ఎగురుకొంటూ వచ్చాడు.వర్షం అంటే నీళ్ళు పడటం అని,తడిచిపోవడం అనీ తెలుసు వాడికి.బాల్కనీ లోకి వెళ్ళి నిలబడ్డాక-వాడిని ఎత్తుకోమన్నాడు. ఇప్పుదు వాడికి వర్షం తాలుక పూర్తి చిత్రం కనిపించింది.వర్షం పై నుంచి పడుతుంది అమ్మా అన్నాడు.ఓహ్,నిజమే కదా-చినుకులు వస్తాయి అన్న విషయం తెలుసు కాని(ఇది టీవీలో,సినిమాలో అలా చూసి తెలుసుకుంటారు) అవి పై నుండి-అంటే ఆకాశం నుండి పడతాయి అన్న విషయం పరిశీలన ద్వార మాత్రమే తెలుస్తుంది కదా, వీడికి ప్రకృతి ని పరిశీలించడమే కాక,అర్ధం చేసుకోవడం కూడా మొదలెట్టడన్న మాట అనిపించింది.మా గోడ అవతల ఒక ఖాళి స్థలం ఉంటుంది. అందులో ఒక కుక్క నిలబడి ఉండి,తడిచిపోతొంది.అంతక ముందే వర్షం పడుతుందని గబ గబా ఆరిపోయినా బట్టలు నేను హడావిడిగా తీసి లోపల వేయ్యడం చూసాడు.దాన్ని చూసి-’బౌ బౌ నువ్వు తడిచిపోతావ్,వెల్లిపో-స్ట్రైట్ గా వెల్లిపో, అయ్యో అమ్మా,బౌ బౌ తడిచిపోతోందీ అని ఒకటే బాధ పడిపోయాడు.బయటకి చేతులు చాపి టప టప పడే చినుకులు వాడి చిట్టి చేతుల పై పడి గిలిగింతలు పెట్టినట్టు అయి పక పక నవ్వుకున్నాడు.ఆ పరవశం లో వాడికి వెంటనే ఒక పాట గుర్తొచ్చింది.’వాన వాన వల్లప్ప-వాకిలి తిరుగు చిన్నప్పా’.వాడికి అటు ఇంగ్లీష్ రైంస్, ఇటు తెలుగు పాటలు రెండూ నెర్పిస్తూ ఉంటాను.అసలు అవి నేర్పేప్పుడే నాకు అనిపిస్తూ ఉంటుంది బాలల తెలుగు పాటలు మన సన్స్కృతి కి,దైనందిన జీవితానికి దగ్గరగా ఉంటాయి అని.అనుకున్నట్టే అవి చక చకా వచ్చేస్తాయి,ముఖ్యంగా సమయానికి తగ్గట్టు ఏమి పాడాలో స్పురిస్తుంది వాడికి.

పై ఉదాహరణే తీసుకుంటే, ‘రైన్ రైన్ గో అవే’ కూడా వాడికి వచ్చు,రైన్ అంటే వాన అన్న విషయం కూడా వాడికి తెలుసు. కాని వాడికి ‘వాన వాన వల్లప్పా పాటే ఎందుకు పాడలనిపించంది? ఎందుకంటే అది మన సన్స్కృతి.వాన వస్తుంటే పిల్లలు ఎవరికైన అందులొ కేరింతలు కొడుతూ ఆడాలనిపిస్తుంది.మన తెలుగు పాటా ఆ భావానికి దగ్గరగా ఉంటుంది.అదే ఇంగ్లీష్ పాట అయితే-’వానా నువ్వెల్లిపో-నేను ఆడుకోవాలీ అని అర్ధం వస్తుంది.పిల్లలకి వానలో తడవటమే పెద్ద ఆట.వాళ్ళు ఆడుకోడానికి ఒక సమయం,సంధర్భం ఉండాలా (మనం ఆఫీస్,ఇంటి పని చేయడానికి ఉన్నట్టుగా!!).మన ఆట పాటలు ప్రకృతి ని ఆశ్వాదిస్తూ మన వాతవరణం,పరిసరాలతో మమేకం ఐపోతూ,అందులో ఒక భాగంగా ఉంటాయి.ఇంగ్లీష్ రైంస్ పాడుకోడానికి బానే ఉంటాయి కాని,అందులో లీనమయ్యెట్టు-ఆ సంధర్భం వచ్చినప్పుడు జ్ఞాపకం చేసుకునేట్టు ఉండవు పిల్లలకి.ఇక్కడ పిల్లలు అంటే మన తెలుగు పిల్లలు అని.మన మాతృ భాష ని ఉగ్గు పాలతో వంట పట్టించుకునే చిన్నారులకి బాల తెలుగు గీతాలే చాలా దగ్గరగా ఉంటాయేమొ అని నా అభిప్రాయం.సరదాగ పాడుకోడానికి ఎన్నైనా నేర్పొచ్చు. కాని వాళ్ళ అనుభూతులకు దగ్గరగా,వాళ్ళ ఆలోచనలను ప్రేరేపించేట్టు మాత్రం ఎవరి మాతృ భాషలోని పాటలే వాళ్ళకి నేర్పాలేమో అనిపించింది ఆ క్షణం!

అమ్మ నేర్పిన చిన్ని ఆనందాలు..

మార్చి 21, 2008 by yndvijaya

చాల చిన్న సంఘటనలే, నిత్య జీవితంలో మనం చేసే పనులే -
ఆ పనులను చేసే విధానమే వ్యక్తిగా మనం ఏంటీ అనేది నిర్ణయిస్తాయి.ఈ విషయం మా అమ్మ ద్వార చిన్నప్పటి నుండీ నాకు అనేక సార్లు అనిపిస్తూ ఉన్నా, ఇప్పుడు మరింతగా విశ్లేషించే అనుభవం,అవకాశం దొరికింది కాబట్టి మరీ
స్పష్టంగా అనిపిస్తోంది.

మావయ్య-అత్తయ్య తో కలిసి ఉండే మేము వాళ్ళు తీర్ధ యాత్రలకి వెళ్ళడంతో మాకు సాయంగా,బాబు ని చూసుకోడానికి అని ఊరి నుండి అమ్మ వచ్చింది.ఉన్నది 10 రోజులే, కాని తన చేతల ద్వార నాకు ఎన్నో పాఠాలు నెర్పింది.అమ్మ ఎప్పుడు వచ్చినా నీను ఇలా తన ద్వార ప్రేరణ పొందుతూనే ఉంటాను.బాల్యం నుండి అనేక విషయాల్లో పొందుతూనే ఉన్నాను.

గృహిణులలో చాలా మంది - 2 వర్గాలు ఉంటారు. కొంత మంది తము పుట్టిందే పని కోసం అన్నట్టు ఎప్పుడూ వంటింటికి అంకితం అయి ఏదో ఒకటి చేస్తూ ఉంటారు.వీరికి సరిగ్గా ఆహారాన్ని ఆస్వాదిస్తూ తినే అవకాశం కూడా దొరకదు,అసలు వాళ్ళకు తినే హక్కు కూడా లేదేమో అన్నట్టు ప్రవర్తిస్తారు.ఇక రెండో వర్గం వాళ్ళు-వీళ్ళకి సరదాలు,సోకులు తప్ప ఇంటి గురించి పెద్దగా పట్టదు.మంచిగా వండటం,ఇల్లు చక్కగా పెట్టుకోవడం లాంటివి లెక్క చేయరు.వీళ్ళూ ఎప్పుడు బిజీగానే ఉంటారు.మా బంధు వర్గంలోనే చాల మంది ఈ రెండు కోవల్లో ఏదో ఒక దానిలోకి వస్తారు. కాని అమ్మ ఇల్లు చక్కపెట్టుకుంటూనే,రుచిగా వండుతుంది,అందరితో కలిసి తృప్తిగా తింటుంది.ఇతరులతో పంచుకోవడంలో (అది మనకున్న వస్తువులు కాని,మనసులో భావాలు,అనుభూతులు కాని) ఉన్న తృప్తి,ఆనందం కుటుంబ జీవితంలోనే నేర్చుకోవాలి,పిల్లలకి నేర్పాలి అని అంటుంది.రోజు మనం చేసే పని ఎలా అయినా
ఐపోతుంది-కాని దీన్ని మెరుగ్గా చేయాలి అనుకోవడంలోనే మన నైపుణ్యం ఉంది.ఎగ్జాం లో ఫస్ట్ రావడం,ఆఫీస్ లో ప్రమోషన్ రావడం…ఇలాటి పెద్ద విజయాలే కాకుండా,మన చేతల ద్వారా పొందే అదనపు ఆనందం,తృప్తి మనకి కుటుంబ జీవితంలో కూడా నూతన చైతన్యాన్ని ఇస్తుంది అనిపిస్తుంది అమ్మని చూస్తే.

చాల చిన్ని సూచనలే కాని దైనందిన జీవితంలో ఎలా నేర్పుగా,సుఖంగా ఉండొచ్చొ చెప్పడనికి కొన్ని ఉదాహరణలు..

మా వంటింటి కిటికీ ద్వార పావురాలు వచ్చి చాల చిరాకు చేస్తాయి,అసలే కోపం ఎక్కువ అయిన మా మావ గారు, ఆయన పూజ చేసుకుంటు ఉంటే అవి వస్తే, ఇంక ఇంట్లో అందరి పని అయినట్టే.వాటిని తరమడం, మరలా రావడం….అమ్మ అంది-ఈ కీటికి కి మెస్స్ కొట్టిస్తే లోపలికి రావు కదా,ఎందుకు ఇన్ని అవస్థలు పడతారు అని.ఇంత చిన్న విషయం మాకు ఇన్నాళ్ళు తట్టనే లేదు.

సాధరణంగా మిగిలిన కూరలు,తిండి పదార్ధాలు,స్వీట్స్ ఫ్రిజ్ లోకి తోసేస్తూ ఉంటం, మనం అవి తర్వాత తినం అని తెలిసినా సరే-అలా వారమో,నెలో గడిచాక పడెస్తాము. అమ్మ మిగిలిన పధార్దాలను ఎమి చెయ్యాలో వెంటనె నిర్ణయిస్తుంది.మద్యహ్నం ముద్ద పప్పు మిగిలితే దాన్ని రాత్రికి కాస్త తాళింపు పెట్టేసి వేడిగా తినేట్టు చేయటమో,మిక్చర్ లాంటివి అయితే ఉల్లిపాయ ముక్కలు,నిమ్మ రసం,కొత్తిమీరా జోడించి సాయంత్రం అల్పాహారంగా తయారు చేయడమో…ఇలా ఏమి చేయలేనివి,మనకు మొహం మొత్తి వదిలేసిన స్వీట్స్ బాపతు అయితే వెంటనే (అవి ఇంకా
తాజా గా ఉన్నపుడే) పని మనిషి కి ఇచ్చేయడమొ చేస్తుంది.ఇవి చాల చిన్న పనులు,కాని దీని వల్ల మనకు ఆహారం వ్యర్ధం చేస్తున్నం అన్న భావం కలగదు,అనవసరంగా పడెస్తున్నామే,కనీసం ఎవరికయినా ఇచ్చినా బాగుండేది అని తర్వాత పశ్చాత్తపం పడే అవసరం రాదు.

అలాగే నాది,మా వారిది,బాబు ది బట్టల అరలు సద్ది అక్కర్లేని బట్టలన్ని (అంటే అటు ఆఫీసుకి, ఇటు ఇంట్లో వేసుకోడానికి మనసొప్పనివి-ఎప్పటికి అలాగే మడతలుగా మిగిలిపోయేవి) తీసి పక్కన పెట్టింది. తను ఊరుకి వెళ్ళేప్పుడు అవన్ని తీసుకెళ్ళి క్కడ మాకు తెలిసిన వాళ్ళ లోనే కాలేజీలకి వెళ్ళే పేద విధ్యార్ధులకి,పిల్లలకి పంచుతా అని పెట్టింది.దీని వల్ల మన బట్టల అరల్లో జాగ దొరకడమే కాక,వేరే వాళ్ళకి మనం తీసేసినవి పనికి వస్తాయి…కాని ఇలా పని గట్టుకుని అన్ని బట్టలు మోసుకెల్లి మరీ పంచడం అమ్మకే చెల్లింది.’నేను కొని ఇవ్వలేక పోయినా ఇలా అయినా చెయ్యొచ్చు కదా’ అంటుంది.

మంచి నీళ్ళు కింద నుండి పైకి పని అమ్మాయి మోసుకుని వస్తుంది.ఒక రోజు అమ్మాయి రాకపోయినా,మాకు ఇంకొక బిందెడు నీళ్ళు అవసరం అయినా ఇబ్బందే.మా ఇంట్లో బోర్వెల్ నీళ్ళు కూడా బానే ఉంటాయి.ప్యూరిట్ లాంటి పరికరం కొనుక్కుంటే ఈ బోర్
వాటర్ నే తాగడానికి వాడొచ్చు కదా అంది అమ్మ.నిజంగానే నాకైతే ఈ ఆలొచన తట్టలేదు.

మా పనమ్మాయి కూడా-మీరు ఉంటే గిన్నెలు చాల తక్కువ పడుతున్నాయమ్మా అంది.దీనికి కారణం తను వంట చేసే విధానం ఒకటైతే,పెద్దగా మైల పడని పాత్రలను అప్పుడే కడిగేసుకుంటుంది కూరలు తరగడానికి మాత్రమే వాడిన
పళ్ళెం,పాలు తొరపడానికి వాడిన గ్లాస్,ఐస్క్రీం లాంటివి తిన్న కప్,స్పూన్ లాటివి- ఇవి అప్పటికి అప్పుడు కడగటం చాల సులువు,ఎండితే పెద్ద పని,బోలెడు నీళ్ళు దండుగ.

ఆఫీస్ అయిపోయాక ఇంటికి అలసటగా చేరుకోవడం,మొక్కుబడిగా ఇంట్లో పనులు ముగించడం,దేనికి టైం ఉండటంలేదు అని బాధ పడటం…..అమ్మని చూస్తే అనిపిస్తుంది-జీవితంలో ఆఫీసు,ఇల్లు అనేవి రెండు విభిన్న ద్రువాలు కాదు,ఒకదాని కోసం ఒకటి త్యాగం చెయక్కర్లేదు.మన జీవన విధానంలో నాణ్యతను బట్టే మన సంతోషం,మనశ్శాంతి అన్నీ ఆధార పడతాయి.నాణ్యత అంటే-మేలైన బట్టలు కట్టుకుని,మంచి ఇంట్లో బతుకుతూ,కార్లో తిరుగుతూ ఉండటం కాదు-చేసే ప్రతి పనిని ఆస్వాదించడం,ఉన్నంతలో మన పక్క వారికి సాయం చేయడం..దానికి అణుగుణంగా మన దైనందిన జీవితాన్ని ఎప్పటికప్పుడు మెరుగు పరుచుకుంటూ వెళ్ళడం.ఇన్ని మాటలు ఇంత వివరంగా చెప్పడనికి అమ్మ పెద్దగా చదువుకోలేదు,గొప్పగా మాట్లడలేదు కాని,వాటి కంటే విలువయిన చేతలు ద్వార చూపిస్తుంది.

శాస్త్రవేత్తలకు మనవి…

ఏప్రియల్ 23, 2007 by yndvijaya

మన నిత్య జీవితంలో రోజు రోజుకి పెరుగుతున్న సాంకేతిక పరిజ్ఞానం చూస్తుంటే…మానవుడు చెయ్యలేనిది ఏదీ లేదేమో కదా అనిపించక మానదు.ఒక 100 ఏళ్ళ క్రితం ఇవన్నీ అభూత కల్పనలు అనుకునేవన్నీ ఇపుడు మనం చూస్తున్నాం. అలా నాకూ కొన్నీ అభూత కల్పనలు ఉన్నాయి.అంటే ఏ శాస్త్ర వేత్త అయినా వీటిని కనిపెడితే బాగున్ను అనిపించే అంశాలు….ఎవరైనా యువ శాస్త్రవేత్తలకు నా ఈ కోరికలను పరిశోధన కు పంపించమని మనవి.

జాబితా-1:

  • నాకు లిఫ్ట్ ఎక్కి పై అంతస్థు నుండి కింది అంతస్థు కి క్షణాల్లో చేరుకున్న ప్రతి సారి అనిపిస్తూ ఉంటుంది…ఎప్పటికైనా అధునాతన టెక్నాలజీ వచ్చి మనిషి ఒక చాంబర్ లాంటి దానిలోకి వెల్లి కొన్ని మీటలు నొక్కేస్తే ఆఫీస్ నుండి డైరెక్ట్ గా ఇంటికి వెల్లిపోయేలా ఉంటే ఎంత బాగున్ను అని (అంటే కేవలం కొన్ని క్షణల్లో మత్రమే 10 కి.మి దూరంలో ఉన్న మా ఇంటికి చేరిపోయేలా)…ఈ ఆలోచనకు ఇంకొంత పొడిగింపు, బహుశా ఇప్పటికి ఇది అభూత కల్పన కావొచ్చు….ఇలాగె చక్కగా మా ఊరు వెల్లిపోయే సదుపాయం ఉంటే? అపుడు ఈ కాంక్రీట్ అరణ్యంలో ఒక ఇల్లు కొనుక్కోవాలనే ఆలోచన ఉండదు, దాని కోసం అని డబ్బులు కూడబెట్టుకునే అవసరం ఉండదు…చక్కగా మా ఊర్లో పచ్చని పరిసరాల మద్యలో ఉండే పొదరిల్లు కు చేరిపోవచ్చు.అప్పుడు ఇక్కడ నగరాల్లో జనభా,కాలుష్యం లాంటివి పెరిగిపోవు.
  • అలాగె ట్రాఫిక్ జాం లో ఇరుక్కుపోయిన ప్రతీ సారి….సినిమల్లో మనిషి చనిపోయాక ఆత్మ మనిషి నుండి విడిపడి స్వేచ్చగా ఎగిరిపోతుంది…అలా ఈ వాహనన్ని వదిలెసి స్వేచ్చగా ఎగిరిపోయి ఇంటికి చేరిపొవలి అనిపిస్తుంది…కనీసం ఇంటికి చేరకపోయినా ఆ జాం ఉన్నంత సేపు గాలిలో స్వేచ్చగా తిరిగేలా అవకాశం ఉన్నా చాలు…(హుం.ం..కాని ఇలాంటి పరికరం ఎమయిన వస్తే ట్రాఫిక్ జాం భూమి నుండి ఆకాశానికి చేరుతుంది..అంతే)
  • సెర్చ్ ఆప్షన్ కి బానిసలం అయిపోయిన మనం ఏదైనా వెతకాలి అంటె వెంటనే కంట్రోల్ ఫ్ కొట్టేస్తాం.దీనికి అలవాటు పడి నాకు నేనుగా ఏదయినా వెతకాలంటే చాలా చికాకు వచ్చేస్తుంది…ఇంట్లో ఏదయినా వస్తువు వెతకాల్సిన ప్రతి సారి సెర్చ్ ఆప్షన్ ఉంటే ఎంత బాగుంటుందో అనిపిస్తుంది.(ఇది మాత్రం ఎంత త్వరగా వస్తే అంత మంచిది)
  • లోకంలో నీటి సమస్య ఎంతగా ఉన్నా..మన ఇంట్లో నీళ్ళు వస్తున్నాయి కదా అని దర్జాగా కొలాయిలు వదిలేసి హాయిగా తమ పనులు చేసుకునే వాళ్ళ కోసం…ట్యాప్ ఓపెన్ చేసాక ఎటు వంటి వుపయోగం లేకుండా నీరు డ్రైనేజీకి చేరుతోంది అనే సెన్సార్ ప్రతి పైపు కి అమర్చే సదుపాయం ఉండి దానికి అదే ట్యాప్ బంధ్ అయిపోతే బాగున్ను (ఇది చాల చిన్న కోరికే కానీ…రాస్ట్రం అంతా, దేశం అంతా అమలు చేయాలంటే చాలా పెద్ద కోరిక,కాని వుపయోగం కూడా అంత పెద్దగానే ఉంటుంది..నాకు ట్యాప్ విప్పేసి పళ్ళు అద్దంలో చూసుకుంటూ గంటల కొద్దీ బ్రష్ చేసుకునే వాళ్ళని చూస్తే మహా మంట!అలా ఎవరు చెయ్యడం చూసినా వెంటనే వెళ్ళి ట్యాప్ ఆపేస్తాను-కావలిస్తే మరలా విప్పుకో అని చెప్పి)
  • మన జీవితంలో మధుర క్షణాలను ఫొటోల్లో బంధించి జీవితాంతం వాటిని చూసుకుంటు ఆ జ్ఞాపకాలను నెమరేసుకుంటాం. కానీ ఆ ఫోటో లో, వీడియో లో లా సంఘటన జరిగేపుడు ఎలా మనం ఫీల్ అవుతున్నామో ఆ అనుభూతిని కూడా బధ్ర పరుచుకునె వీలు ఉంటె ఎంత బాగుంటుంది.ఇది ఖచ్చితంగా సాద్యం కాదు కానీ…ఇలా చెయ్యగలిగితే ఇక గతం అంటూ ఏమి ఉండదు. అన్నీ ఎప్పటికీ తాజాగానె ఉంటాయి

జాబితా-2:
శాస్త్రవేత్తలు ఎప్పటికీ కనిపెట్టకూడదు అనుకునేవి కూడా కొన్ని ఉన్నాయి.అవి ఈ జాబితాలో..

  • మన ఆలోచనలను ఎదుటి వాడు పసిగట్టేసే పరికరం చచ్చినా రాకూడదు. ఒకోసరి పబ్లిక్ ప్లేస్లలో ఉండగా ఏదయినా చెత్త ఆలోచన వస్తే…హమ్మయ్య..దేవుడు ఆలొచనలను పూర్తిగ మనకె సొంతం చేసాడు కాబట్టి నిర్భయంగా ఏమయినా ఆలోచించుకోవచ్చు.. నా ఇస్టం అని భరోసా ఉంటుంది..కాబట్టి ఆలోచనలను పసిగట్టే పరికరం మత్రం ఎప్పటికీ రాకూడదు
  • పాపిన్స్/చాక్లెట్ ల లో రక రకాల ఫ్లేవర్స్ తో అవి తింటే అచ్చం ఆయా పదార్ధం తిన్నట్టే ఉండేలా ఇప్పటికే చాల వచ్చాయి (కాఫీ బిళ్ళలు, నారింజ బిళ్ళలు ఇలా). ఇది మరింత పెరిగి బొబ్బట్టు బిళ్ళ,లడ్డు బిళ్ళ,జిలేబి బిళ్ళ ఇలా మన తిండి పదార్ధాలకు ఎసరుపేట్టే బిళ్ళలు అస్సలు రాకూడదు. ఎందుకంటే ఈ పిండి వంటలను ఆయా రూపల్లో,రంగుల్లో తినడంలో ఉండే తృప్తి కేవలం వాటి రుచి అనుభవించినంత మాత్రాన రాదు.
  • ఫోన్ టెక్నాలజీలో రాను రాను వచ్చే మార్పులు చూస్తుంటె భయం వేస్తోంది…ఎప్పటికైనా..మనం ఫోన్ మాట్లాడెపుడు ఎలా ఉన్నామో అవతలి వాడికి కనపడే అవకాశం (మన ప్రమేయం లేకుండా) మాత్రం రాకూడదు. ఏ స్నానం చేస్తూనో, ఇంకేదో చేస్తునో ఫోన్ మాట్లాడుకునె సౌకర్యం ఇపుడు ఉంది. అది గాని వస్తే ఏ ఫోన్ కాల్ వచ్చినా మన ఇంటికి ఎవరయినా వస్తే ఎలా తయారవుతామో అలా ఉండి తీరాలి.ముఖ్యంగా పెళ్ళి కాని అమ్మాయిలు తన కాబోయె భర్తతో/బోయ్ ఫ్రెండ్ తో మాట్లాడేప్పుడు పాపం మొహానికి ఏవో పూసుకుని, తలకి హెన్నాలు పెట్టుకుని చాలా అసహ్యంగా ఉంటారు చాలా సార్లు…అవతలి వాళ్ళకి ఇలా కనిపిస్తే అంతే సంగతులు ఇంక.
  • తిరుపతి దేవస్థానం లో అధునాతన తెక్నాలజీ ఎప్పటికి అప్పుడు అమలు చేస్తూ ఉంటారు (సుదర్శన్ కంకణాలు, ఆన్ లైన్ సేవలు ఇలా…).కాని జనం రద్ధీ రాను రాను పెరిగినా సరే దేవస్థానం వారు ఈ ఆలొచన ఎప్పటికి చేయకూడదు.అదెంటంటే…ప్రతి భక్తుడికి ఒక ఇడెంటిటీ ఇచ్చేసి(ఉదాహరణకు-భక్తా ఐ డి 1346) ప్రతి భక్తుడు తిరుమలను ఎన్ని సార్లు దర్శించాడో, మర్లా ఎప్పుడు దర్శించే అవకాశం కలుగుతుందో సూచనలు చెయ్యడం. అంటే ఫలానా భక్తుడు ఏప్రిల్ 2007 లో శ్రీవారిని దర్శించాడు కబట్టి మరలా 2010 వరకు అతనికి చాన్స్ లేదు అని చెప్పడం.ఇది గాని వస్తే పెళ్ళి బట్టలతో శ్రీవరిని దర్శించుకుంటా, మా బాబు కి అన్న ప్రాశన తిరుమల లో చేస్తా లాంటి మనం బాగా అలవాటు పడిపోయిన మొక్కులు ఇంక మొక్కుకోలెము.

మరల ఆలొచిస్తే మొదటి జాబితాలోని ఆఖరి కోరిక అక్కడ కాకుండ ఇక్కడ చేర్చాలేమో అనిపిస్తోంది…

పసితనం..

ఏప్రియల్ 18, 2007 by yndvijaya

చిన్నప్పుడు చదువుకున్న జాషువా గారి “శిశువు” అనే కవితలో పసి పాపలను బొటనవేలు నోట్లో పెట్టుకున్న ముని అని పోలుస్తాడు.అప్పట్లో అంత లోతుగా ఆలోచించలేదు కాని, ఇప్పుడు చిన్నారి బాబు కి తల్లిగా అతి సన్నిహితంగా పసివాడితో గడపడంవలన కలిగిన భావాలు…

నిజంగానె మనిషిని దేవుడే సృష్టిస్తాడు అనడానికి ఋజువు పసితనం
దేవుడు మనిషిని ఇంత అందంగ,స్వచ్చంగా,మనోహరంగా సృష్టిస్తాడా…

బేల కళ్ళు
కల్మషం లేని నవ్వు
అమాయకంగా చూసే చూపులు
ఆనందానికి అంతు లేని కేరింతలు!
ఏదొ తెలుసుకోవాలనే కుతుహులం
ప్రతీది సాధించాలనే తపన!

బోర్ల పడటం,పాకటం,నడవటం…
ఎంత కృషి ఉంటుంది ప్రతి దశలో

చీకు చింతా లేకుండా నిదురించే ఆ మోములో
ఎంత హాయి ఉంటుంది..

చిన్న చీమనైనా చూసి మురిసిపోటంలో
ఎంత తృప్తి ఉంటుంది…

హాయిగా ఎడ్చేయటానికి, బిగ్గరగా అరవటానికి
ఎంత స్వేచ్చ ఉంటుంది…

మొహమాటం ఉండదు
కావల్సినది అడగటానికి
తీరిక ఉండదు ఏదయినా ఆలోచించడానికి

దేని మీద కోరిక ఉండదు కుతుహులం తప్ప
దేనికి విలువ ఉండదు తన ఉనికి కి తప్ప!

ఇలాంటి ఎమి పట్టని,ఎమి అక్కరలేని స్థితి నుండి ఎదిగి అన్ని నావేగా జీవించి,చివరకి ఏమి పట్టుకెల్లలేని దశ కి చేరుకుంటాం….ముసలి వాల్లనే కాదు,పసి పిల్లలని చూసినా వైరాగ్య భావన కలుగుతోంది నాలొ…
 

టైప్ మిషన్…

మార్చి 12, 2007 by yndvijaya

నిన్న ఏవో లీగల్ డాకుమెంట్స్ టైప్ చేయించాల్సి వచ్చింది. కంప్యూటర్ లో టైప్ చేయ్యడం అలవాటైన మనకి ఇప్పుడు టైప్ మిషన్ చూస్తే కాస్త చిత్రంగానే ఉంటుంది.ఎప్పుడో 10 ఏళ్ళు క్రితం వదిలేసిన/దూరం అయిన మిత్రుడు ఇప్పుడు కలిస్తే ఎన్ని భావాలు కలుగుతాయో అన్ని భావాలు కలిగాయి….టైప్ మిషన్ లో టైప్ చేయడం చూస్తుంటే.

అసలు టైప్ కొట్టే మనిషిని వెతికి పట్టుకోవడమే తప్పి పోయిన మిత్రుడి జాడ తెలుసుకున్నంత కస్టం అయింది మాకు. 3-4 చోట్ల టైప్ ఇన్స్టిట్యూట్ అని బోర్డ్ ఐతే ఉంది కాని, తీరా చూస్తే లోపల మిత్రుడు లేడు, ఇల్లు కాలి చేసెసాడట…డీ.టీ.పి అనే కొత్తాయనకి అప్ప చెప్పేసి.
అవసరం పడింది, ఎక్కడున్న పట్టుకు తీరాలి కాబట్టి, పట్టుదలగా వెతగ్గా, వెతగ్గా….ఒక చోట ఇంకా నా మిత్రుడు కొంత మందికి ఆశ్రయం ఇస్తూ కనిపించాడు.గడ్డం మాసి పోయి, పెళ్ళి కావల్సిన ఆడ పిల్ల ల తండ్రిలా ఉన్న ఒక పెద్దాయన కళ్ళ జోడు సరి చేసుకుంటూ టక టకా టైప్ కొడుతూ కనిపించాడు.
పక్కనే ఉద్యోగ వేట తో అలసి పోయి, బతుకు తెరువు కోసం ఈ ఉపాధి ని ఆశ్రయించిన ముదురు పట్టభధ్రుడు ఒకతను ఈ టైపింగ్ పనిలో మునిగి పోయి ఉన్నాడు.
మా డాక్యుమెంట్లు టైప్ చేయమని రెండో వ్యక్తి దగ్గర ఇచ్చి, చాల రోజులైంది టైప్ చేసి, చేయడం చూసి అని వెళ్ళి  పక్కన కుర్చీ లాక్కుని కుర్చున్నాను.
టైప్ చెయ్యడం మొదలెట్టాడు. ఒక్కో అక్షరం పేపర్ మీద పడుతుంటే…కంప్యూటర్ లో టైపింగ్ తల్చుకుని, నాకు బ్లేక్ అండ్ వైట్ సినిమా కి ఇప్పటి మన సినిమాలకి ఉన్నంత తేడ గా అనిపించింది.ఒక లైన్ టైప్ చేసి తర్వాతి లైన్ కి వెళ్ళాలి అంటే ఎడమ చేతి వైపు ఉండే స్క్రోల్ల్ బార్ ని ప్రతీ సారి లాగాలి.
ఏదయినా అక్షరం తప్పు కొడితే డిలీట్ చేసే అవకాశం లేదు.
అండర్ లైన్ చెయ్యాలి అంటే ఎంత పొడుగు గీత గియ్యలో అన్ని సార్లూ టక టక ఆ కీ ని కొట్టాలి.ఒకో సారి హడావిడిగా కొడుతూ ఉంటే రెండేసి అక్షరాలు, అవి అచ్చు చేసే చోట స్ట్రక్ అయిపోతాయి.మర్లా చేతితో వాటిని విడ దీయాలి.గట్టిగా 30 లైన్లు టైప్ చేసేప్పటికి పేపర్ అయిపోతుంది. మరలా పేపర్ మార్చాలి,కార్బన్ పెట్టలి, ఆ పేపర్ ని ఎక్కించి అప్పుడు మొదలెట్టాలి.
అన్నిటి కంటే పెద్ద తల నొప్పి, మనం ఇచ్చిన స్క్రిప్ట్ అర్ధం చేసుకోవడం. సాధారణంగా డాక్టర్లు, లాయర్లు రాసే లిపి ఒక పట్టాన అర్ధం కాదు. బ్రహ్మ రాత లాంటి ఆ లిపి ని అర్ధం చేసుకుని,ఫాస్ట్ మెయింటైన్ చేస్తు కొట్టడమే టైపింగ్ లో ముఖ్యమైన పని.
ఇలా మొత్తం 5 పేజీలు కొట్టడానికి సుమారు 25 నిమిషాలు పట్టింది.పాపం ఇలా ఎంత కస్ట పడితే వీళ్ళకి ఎంత వస్తుందో కదా అని జాలి పడె లోపు ఆయన చెప్పిన ఫీజ్ విన్నాకా పర్లేదు ఖచ్చితంగా నా పాత మిత్రుడు కుటుంబాన్ని పోషించే సంపాదని కల్పిస్తాడు అనిపించింది.పేజీకి 10/- చొప్పునా 50/- తీసుకున్నారు. ఈ లెక్కన ఆ సెంటర్ లో రోజుకి 10-15 మంది మా లాంటి వాళ్ళు వచ్చినా 500 కనీసం గిట్టుబాటు అవుతుంది.

నేను పదవ తరగై చదివే రోజుల్లో 10 పాస్ అయిన ప్రతి వాళ్ళూ టైపింగ్ నేర్చుకునే వాళ్ళు. అప్పట్ళో మా అమ్మ పట్టు బట్టి మరీ నాకూ టైప్ నేర్పించింది.అలా హయ్యర్ పాస్ అయ్యాను.టైపింగ్ ఉపాది కల్పిస్తుంది అంటే…నేను చిన్న చూపు చూసాను…ఆ రోజుల్లో ఏమో కానీ…ఇప్పుడు టైప్ చేసే వాళ్ళు తక్కువ అయిపోయి నిజంగానె దాన్నీ నమ్ముకుని బతికే వాళ్ళకు అన్యాయం చేయకుండా ఉపాది కల్పిస్తోంది. అప్పట్లో టైప్ మిషన్ మీద నేను పడిన కుస్తీలు గుర్తొచ్చాయి. స్క్రిప్ట్ టెస్ట్ అని అంత చెత్తలా ఉండే వ్రాతని పరిక్ష కోసం ఎందుకు ఇస్తారో అప్పట్లో పెద్ద తెలియలేదు. ఇప్పుడు గుర్తొచ్చింది…అందుకేనా మా టైప్ మాస్టారు అంత అర్ధం కాని చెత్త రాతని మా చేత కొట్టించే వారు అని. ఎప్పుదో దాదాపు 10 ఏళ్ళు కింద నేర్చుకుని వదిలేసిన టైప్ మిషన్ ని చూడ గానే…ఏవొ జ్ఞాపకాలు కదిలి ఈ బ్లాగ్ రాయడానికి ప్రేరేపించింది.

నమ్మ లేని నిజాలు

ఫిబ్రవరి 26, 2007 by yndvijaya

పోయిన వారాంతం లో “అన్ బిలీవబుల్ ఫాక్ట్స్” అని ఒక పుస్తకం చదివాను…వాటిలో కొన్ని నమ్మ లేని నిజాలు మీ కోసం…

  • బొద్దింక తల లేకుండా వారం రోజులు బతక గలదట.
  • భూమి పుట్టినప్పటి నుండి, ఇప్పటి వరకు వున్న కాలాన్ని ఒక సంవత్సరం అనుకుంటే, మనిషి పుట్టింది డిసెంబర్ 31,రాత్రి 8.30 కట.
  • భూమి గుండ్రంగా లేదు, బల్ల పరుపుగా ఉంది అని నమ్మి, వాదించే వాళ్ళు..ఒక 18 ఏళ్ళ ముందు వరకు బతికే ఉన్నారట.
  • మన మెదడు నిద్ర పోయెప్పడు, టీ వీ చూసేప్పటి కంటే చురుగ్గా పని చేస్తుందట.
  • ప్రపంచం మొత్తంలో ఒక రోజు తినే అన్నం ఈజిప్ట్ గ్రేట్ పిరమిడ్ అంత ఉంటుందట (ఇక్కడ అన్నం పరిమాణం కన్నా, ఈజిప్ట్ పిరమిడ్ అంత పెద్దగా ఉంటుందా అని అశ్చర్యపోయాను)
  • సింగపూర్ అంటే ల్యాండ్ ఆఫ్ లయన్స్ అని అర్ధం అట. కానీ అక్కడ ఒక్క సిం హం కూడా ఉండదట.అన్నట్టు సింగపూర్ లో చ్యు యింగ్ గం తినడం నేరమట (వివిద దేశాలలో ఇలాంటి వింత నేరాల లిస్ట్ చాలానే వుంది. మన దేశం లో చాలా బెట్టర్ అనిపించింది)
  • 3 వేల మైళ్ళకి పైనే వున్న చైనా గోడ మనం అంతరిక్షంలోకి వెళ్ళినా భూమి పైన గుర్తు పట్టెలా ఉంటుందట.అసలు ఎన్నో వేల జీవితాలు, ఆ గోడ మీదనే పుట్టి, పెరిగి, దాన్నే కాపలా కాసి, అక్కడే అంతం అయిపోయాయట. అంటే వాళ్ళ జీవితం కేవలం ఆ గోడకే అంకితం.
  • రోదసిలో ఉన్న వ్యొమగాములు ఏడవలేరట. వాళ్ళకి గురుత్వాకర్షణ లేక అసలు కన్నీళ్ళు రావట.అలాగే వ్యోమగామి గుండె సంకుచించి పరిమాణం చిన్నది అవుతుందట.
  • మన జీవిత కాలంలో మనం 3 ఏనుగులు బరువు వున్న అన్నం తింటామట.
  • ఆకాశంలో చుక్కలన్నీ లెక్క పెట్టడానికి…సెకనుకి ఒకటి చొప్పునా లెక్క పెట్టినా…3000 ఏళ్ళు పడుతుందట.
  • ఇతర గ్రహ వాసులు తినేస్తారని, వాళ్ళ నుండి కాపాడుకోవాలని 25% అమెరికన్ లు ఇన్సూరెన్స్ చేయించుకుంటారట.90% అమెరికన్లు నాకు బిడియం ఎక్కువ అని అనుకొంటారట, 60% పైనే దెయ్యాలు వున్నాయని నమ్ముతారట.

కంఫ్యూజన్..

ఫిబ్రవరి 23, 2007 by yndvijaya

చదువరి బ్లాగ్ లో రాసినట్టు…భాషా దోషాల లాగానే.. మన నిత్య జీవితంలో మనకి ఇంకా బోలెడన్ని కంఫ్యూజన్ లు ఉంటాయి.అవన్నీ మొదలెడితే పెద్ద బ్లాగే రాయొచ్చేమో..ఇంత వయసు వచ్చీ, ఇంత చిన్న విషయం లో కంఫ్యూజనా అని మనలో మనమే చింతించే బదులు ఇలా బ్లాగ్ లో నలుగురితో పంచుకుని హాయిగా నవ్వేసుకుని, మన లాగే ఇంకొంత మంది ప్రబుద్ధులు ఇదే తరహా లో వున్నారులే అని తృప్తి పడొచ్చు.

కుడికి, ఎడమకి తేడా తెలియని వాల్లు చిన్న పిల్లలే కాదు…పెద్ద వాళ్ళు కూడా చాలా మంది ఉంటారు.నా స్నేహితులలోనే ఒక 25% మంది ఉన్నారు.ఒక స్నేహితురాలు ఐతే…నాకు స్కూటీ ఉండేది, తనని కూడా నేర్చుకో, నేను నెర్పిస్తాను అంటే…ఎంత బతిమాలినా వద్దు అనేది…పాపం భయం ఏమోలే అనుకునే దాన్ని. కాని ఒక రోజు చెప్పింది…నాకు కుడి, ఎడమ కన్ ఫ్యూజనే….ఎక్కడికైనా వెళ్ళాలంటే, ఎవరైనా కుడి వైపు తిరుగు అంటే, నేను చేతులు ఒకటికి, రెండు సార్లు సరి చూసుకుని, ఏదో తేల్చుకుని వెళ్తాను ….బండి నడుపుతూ అంత సేపు కస్టం కదా! అని…సరదగా అంటొందేమో అనుకున్నా కానీ…అది నిజమే చెప్తోందని తెలిసాక అశ్చర్యంతో నోరెల్ల బెట్టాను.

అలాగే ఏ నెలలో ఎన్ని రోజులుంటాయో…టక్కుమని ఎవరైన అడిగితే…దాదాపు 50% మంది పైనే సరిగ్గా చెప్పలేరు.చిన్నపుడు, ఏ నెలకి ఎన్ని రోజులో గుర్తు పెట్టుకునే కొన్ని చిట్కాలు ఉండెవి…బహుశా అందరికి తెలిసే ఉంటుంది. మన చేతి వేళ్ళూ అన్నీ మూసి,పిడికిలి వెనక్కి తిప్పి…వేలి మొదట్లో ఉండే కనుపులు, లోతులు ఆధారంగా…ఎడమ వైపు నుండి మొదలెట్టి, మొదతి ఎత్తుగా ఉండెది జనవరి నెల అనుకుంటె అది…31 రోజులు, పల్లం ఉన్న చోట 30 రోజులు…ఇలా డిసంబర్ వరకు లెక్క పెట్టించే వారు.

భాషా దోషాలు ఐతే క్రమేపి సరి దిద్దు కుంటాం. కానీ…ఇలాంటి విషయాల్లో బాల్యం నుండి…ఆ కంఫ్యూసన్ అలాగే ఉండిపోతుంది…నాకు ఇప్పటికి…లిజార్డ్ కి లెపార్డ్ కి కంఫ్యూజనే…ఒక సెకన్ ఆగి…లిజి అంటే బల్లి కదా అని గుర్తు తెచ్చుకుంటాను…

ఇవి కాక కంఫ్యూజన్ తో నేను నిత్య జీవితంలో చేసిన కొన్ని పనులు చూడండీ…
నేను హాస్టల్ లొ ఉండగా…ఒక రోజు కొత్తగా మీరా షాంపూ మార్కెట్ లో వచ్చిందని ఒక బోటిల్ కొని తెచ్చుకున్నాను(మాములుగా ఇతర షాంపూ ధరల కంటే దీని ధర ఒక 30% తక్కువగా ఉండటంతో మురిసిపోయి మరీ)…మర్నాడు…స్నానానికి హుషారుగా బాత్ రూంలోకెల్లి తల పై షాంపూ వేసుకుని రుద్దు కోవడం మొదలెట్టా…నురగ రావట్లేదు. ఎంటబ్బా…ఇది కానీ నురగ రాకుండా క్లీన్ చేసే కొత్త షాంపూ కాదు కదా అనుకొని…ఇంకాస్త వెయ్యలేమొ అని మరింత నెత్తి మీద పోసాను….ఊహూ…ఇంకా నురగ రావట్లేదు….అప్పుడు అనుమానం వచ్చి బోటిల్ మీద చూస్తే తెల్సింది…అది షాంపూ కాదు-తల నూనే అని….ఆ తర్వాత మా స్నేహితులు ఈ విషయం గుర్తు చేసి కనీసం ఒక నెల ఏడిపించారు నన్ను.

ఒక రోజు మా అక్క, అమ్మ బజార్ కి వెళ్తూ, అక్క వాళ్ళ 2 ఏళ్ళ బాబు ని చూసుకోమని నాకు అప్పగించి వెళ్ళారు. ఒకసారి పాలు కలిపి ఇవ్వు ఏడిస్తే అన్నారు. వాళ్ళు వెళ్ళాకా, కాసేపటికి పాలు కలిపి బాబుకి తెచ్చి ఇచ్చాను. వాడు కాస్త తాగి ఇంక ససేమిరా తాగను అంటాడు. ఎందుకో అర్ధం కాక,సర్లే ప్రస్తుతం ఏడవట్లేదు కదా…వాళ్ళ అమ్మ వచ్చి చూసుకుంటుంది కదా అని ఊరుకున్నాను. ఆ తర్వాత మా అక్క వచ్చాక వంటింటిలోకి వెళ్ళీ గ్లాస్ చూసి నన్ను పిలిచి అడిగింది…పాలలో పంచదార కలిపావా అని…దానికి నేను, ఆ కలిపాను అని డబ్బా చూపిస్తే…అది పగల బడి నవ్వింది.ఇంతకు నేను కలిపింది…పంచదార లాగే అంత సైజ్లో ఉన్న సగ్గు బియ్యం. వేమన గారు ఉప్పు-కర్పూరం ఒక్క పోలికలు అన్నారు కానీఎ…ఈ పంచదార-సగ్గు బియ్యం చెప్పలేదు చెప్మా అని ఒక సారి ఆ పద్యం గుర్తు చేసుకున్నాను.

ఇలా నిత్య జీవితంలో మనం అమాయకత్వం వల్లనో, అజ్ఞానం వల్లనో కంఫ్యూజ్ అయిపోతూ ఉంటాం. తర్వాత తల్చుకుంటే నవ్వు తెప్పిస్తాయి. ఈ మత్రం నేను చూసుకోలేదా అని ఆశ్చర్య పరిచేలా ఉంటాయి.