“పిల్లలు దేవుడితో సమానం” ఈ మాట కల్మషం లేని వాళ్ళ నవ్వులని చూడగానే ఎవరికైనా అనిపిస్తుంది.నాకు మా బాబు కి ఉన్న సహవాసం ద్వారా పిల్లల లో ఇంకో కొత్త కోణం కనిపిస్తోంది.ఉండటానికి వేలెడంతే ఉంటారు కాని వాళ్ళ ద్వారా మనం నేర్చుకునే విషయాలు కొండంత.పిల్లలకు మనం చాలా విషయాలు నేర్పిస్తాం అనుకుంటాం.కాని పిల్లలని పెంచే క్రమంలో మనం కూడా చాల పాఠాలు నేర్చుకుంటాము.నాకు అలా అనిపించిన కొన్ని విషయాలు…
మా వాడు నాకు నేర్పిన పెద్ద పాఠం “సమయ పాలన”.ఒక గంట కాలం లో ఎన్ని పనులు చేయొచ్చో ప్రతి రోజు ఉదయం 7-8 మద్య
నా దిన చర్య చూస్తే తెలుస్తుంది.పెళ్ళి అవకముందు ఆ టైం కి కనీసం లేచేదాన్నో లేదో కూడా తెలీదు.ఇప్పుడు మాత్రం, 7 లోపు లేవకపోతే-వాడిని స్కూల్ కి పంపడం కస్టం.7 కి వాడు లేచే సరికి చాలా పనులు చెక్కబెట్టుకుని రెడీ గా ఉండాలి-మరి వాడిని లేపడం, తయారు చెయ్యడం అన్నీ పెద్ద ప్రహసనం కదా. పిల్లలు విసుగు తెప్పిస్తారు అని మనం తరచుగా అనుకొంటూ ఉంటాం. కాని, అది నిజం కాదు-మనకి వాళ్ళతో ఆ క్షణం
గడిపే సమయం,వీలు దొరక్క వాల్ల ప్రశ్నలు-చేతలు విసుగ్గా ఉంటాయి.ఉదాహరణకి మనం ఆఫీస్ నుండి రాగానే పిల్లలంతా కలిసి గోల గోల గా అరుస్తుంటే చిర్రెత్తుతుంది. అదే ఏ ఆదివారం సాయంత్రమో-సరిగ్గా అలాంటి దృశ్యంలో మనం కూడా భాగస్వాములుగా చేరిపోతాం-ఆనందంగా!! కాబట్టి పిల్లల వలన మనకి విసుగు రాకూడదు అంటే-మనసారా వాళ్ళతో సమయం గడపాలి.అవతల కూర మాడిపోతొందన్న టెన్షన్ ఉంటే-ఇక్కడ పిల్లాడు ఈ డ్రెస్ బాలేదు-వేరేది కావాలి అంటే,వాడిని ఒప్పించేంత సహనం మనలో కనపడదు.ఈ విషయం అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకున్న నేను పొద్దున్న,సాయంత్రం వాడితో గడిపే టైం-ఖచ్చితంగా వాడికోసమే గడపాలి అనుకుంటా.అందువలన మిగిలిన ఏ పనులు అయినా “వాడి” టైం కి అవరోధం కాకుండా చేసుకోవాలి అంటే మనకి చాల ప్రణాళిక కావాలి.మనకి నిజానికి అంత ఓపికా ఉంటుంది,కాని దాన్ని పిల్లల మీద విసుక్కుంటు వృదా చేస్తాం అంతే. వాడిని తొందరగా లేపాలి అంటే-ముందు నేను లేవాలి.సాయంత్రం కధలు చెప్పి,జోకొట్టెంత తీరిక కావాలంటే-ఆఫీస్ నుండి ఇంటికి త్వరగా చేరుకోవాలి.ఆఫీస్ త్వరగా ముగించాలంటే ఆఫీస్ లో వర్క్ ప్రణాలికాబద్దంగా చేయాలి,అనవసరపు చర్యలను తొలిగించాలి.ఇలా మా వాడు నాకు బోలెడంత టైం మేనేజ్మెంట్ నేర్పుతున్నాడు.
ఇక మా వాడు నేర్పే మరో అంశం-సృజనాత్మకత. చేతిలో కనపడిన ఏదో వస్తువు ఇచ్చి-దీని కధ చెప్పు అంటాడు.అప్పటికప్పుడు కధ ఊహించి చెప్పాలి,మరలా ఏ మాత్రం కుతుహులంగా లేకపొయినా నచ్చదు.కాబట్టి నిజంగానే బుర్ర పెట్టాలి-ఇక అదే అదనుగా వాడికి కాస్త విజ్ఞానం కూడా ఆ
కధల్లొ జోడించే ప్రయత్నం జత చేస్తే,మన బుర్రకి ఇంకా పదును.పిల్లల చాల పేచీలు కొట్టడం ద్వార కాకుండా,వాల్లని ఆ వస్తువు/పరిస్థితి నుండీ మరల్చడం ద్వార పోగొట్టగలం.కొట్టడం చాల్ చాల ఈజి-కాని వాల్లని డైవర్ట్ చెయ్యడానికి చాలా ఆలోచన చెయ్యాలి.ఉదాహరణకి-పొద్దునే టిఫ్ఫిన్ తినిపిస్తూ ఉంటే కార్టూన్ చానల్ పెట్టమంటాడు.ఇక అది చూస్తూ ఉంటే స్కూల్ కి వెల్లడానికి కదలడు.అందుకని వాడు టీవి
పెట్టు అని అడగకుండా చెయ్యడానికి, వాడికి అంత కంటే కుతుహులాన్ని కలిగించే ఆటొ, పాటొ వాడి చేత చేయించడమో,మనం
చెయ్యడమో చెయ్యాలి.మొన్నొక రోజు కింద పారెసిన పోలిథిన్ కవర్ తీసి,దాన్ని వాడి బొమ్మకి చుట్టి-నీకు పుట్టిన రోజంట,ఇదిగో
గిఫ్ట్ అని మొదలెడితే ఆ ఆట తెగ నచ్చి ఆ రోజుకి టీవి మాట ఎత్తలేదు.ఇదే ఆట మరలా తర్వాత రోజు నచ్చకపోవచ్చు వాడికి.మర్నాడు మరలా బుర్రకి పదును పెట్టల్సిందే.వాడు దేనికైనా మారం చేస్తున్న ప్రతి సారి,అది నాకు ఒక చాలెంజ్ లా అనిపిస్తుంది.వాడిని పాజిటివ్ గా ఒప్పించి మన దారికి తెచ్చుకోడం నా గెలుపు-వాడిని కొట్టి నేను చెప్పింది చేయించడం నా ఓటమి.ఎంత సహనం ఉన్నా ఈ ఓటములు (అంటే వాడిని కొట్టడం)
ఒకోసారి తప్పవు. కాని ఓడిన ప్రతీసారి,పట్టుదల పెరుగుతుంది.కొట్టడం అనేది మన చేతకాని తనానికి ప్రతీక మాత్రమే అని బలంగా నమ్ముతాను.ఎందుకంటే ఇప్పటి వరకు వేరే ఏ ఇతర మార్గం కాకుండా కేవలం కొట్టడం ద్వారా మాత్రమే దీన్ని సాదించవచ్చు అనిపించిన సంధర్బాలు లేవు.కొట్టిన ప్రతి సారి ఇక నా సహనం,క్రియేటివిటీ చేత కాక చేతులు ఎత్తెసి చేసిందే కాని-దానికి అది మాత్రమే పరిష్కారం కాదు.ఇక వాడికి చెప్పే కధల్లో బోలెడు డౌట్స్ వస్తాయి.కుందేలు తెలివిగా సిమ్హా న్ని బావిలో పడేసిన కధలో,అంతా సుఖం అన్నట్టు ముగించబోయను. ‘మరి సిమ్హం పోతే పులి ఉంటుంది కదా అడవిలో’ అని అడిగాడు.పావురాలు అన్నీ ఒకేసారి వలతో ఎగిరిపోయి ఎలుక దగ్గరకి వెల్లే కధ చెబితే,’పావురాలకి ముక్కు ఉంది కదా-అవే వలని పొడుచుకోవచ్చు కదా’ అని అడిగాడు. వీటికి సమాధానలు మాట అటు ఉంచి-ఒక విషయాన్ని ఒకే దృస్టితో చూడటం దాదాపు అలవాటు అయిపోయిన నాకు,వేరే కొత్త కోణం లో ఆలొచించొచ్చు అనిపిస్తూ ఉంటుంది.ఇలా మా వాడు నా బుర్రకి పదును పెట్టే ఒక పజిల్!!
ఇక నా మనసుకి పట్టిన మలినాన్ని ఎప్పటికి అప్పుడు ప్రక్షాళనం చేస్తూ ఉండటం మూడో అంశం.మొన్న ఒక రోజు రోడ్ మీద వెళుతూ ఉంటే ఒక భిక్షగాడు చెయ్యి చాపాడు. నేను ఏగంగా నడుస్తూ ఆ అబ్బాయిని చూసి చూడనట్టు వెల్లిపోతున్నను.పక్కనే ఉన్న మా బాబు-’అమ్మా, డబ్బులు లేవా?’ అని అడిగాడు.వాడు అడిగింది చాలా చిన్న ప్రశ్న,కాని నాలో చాలా ఆలోచనలు రేపింది.సహాయం చెయ్యడానికి డబ్బులు ఉంటే చాలు కదా…టైం లేకుండా వెల్లిపోవడం,గమనిచకపోవడం ఇలాంటివన్నీ నిజంగా కారణాలు కాదు కదా….బాల్యం అంటే దేవుడికి దగ్గరతనం.కల్మషం తెలీని పసితనం కాబట్టి-వాడికి అదొక్కటే రీజన్ తట్టింది.నా దగ్గర డబ్బులు ఉండీ వెయ్యకపోవడానికి వేరే ఏ కారణం అక్కర్లేదు అని అలా వాడు
నాకు నేర్పాడు. మరో రోజు తేనె పట్టు కధ చెబుతూ,హనీ ఎలా వస్తుందో అంతా చెప్పాను-తేనె టీగలు పువ్వల నుండీ తెచ్చుకుని
పట్టులో పెట్టుకుంటాయి-అప్పుడు మనం తీసి ఇలా బోటిల్ లో పోస్తాం అని చెప్పాను.అక్కడితో నా కధ అయిపోఇంది-కాని వాడు ఇంకా
ఉంది అన్నట్టుగా-’అప్పుడు??…’ అని అడిగాడు,ఇంకేముంది-అంతే అన్నాను. మరి వాటికి థాంక్స్ చెప్పవా అమ్మా అని అడిగాడు. నిజమే కదా,వాటి కష్టం దోచుకోవడం ఏదో మన హక్కులా అనుకుని-అవి మన కోసం పుట్టాయి అన్న భావన్ని ఏర్పరుచుకున్నం.కాని,పసి వాడు కదా,వాడికి ప్రకృతి లో అన్ని ప్రాణులు సమానమే.మా ఇంటి పక్క ఉన్న కుక్క పిల్లలకి పాత బిస్కట్లు వేసి,వాడికి మాత్రం కొత్తగ కొన్నవి ఎందుకు పెడతామొ, మా వాచ్ మేన్ వాళ్ళ బాబుకి వాడికి ఉన్నట్టుగా సైకిల్ ఎందుకు లేదో,చలి వేస్తుంటే కుక్క పిల్లలు దుప్పటి ఎందుకు కప్పుకోవో…ఇవన్నీ వాడి చిన్ని బుర్రకి అందని ఆలోచనలు.మనం పెద్ద అవుతున్న కొద్దీ-అంటే దేవుడి కి,సహజత్వానికి దూరంగా జరుగుతూ ఉంటాం.యాంత్రిక జీవితంలో,మ బాబు మాటలు నన్ను చాల ఆలొచింప చేసి-రోజు రోజు కి మలినం అయిపోతున్న బుర్రని ప్రక్షాళనం చేస్తాయి.
ఇలా పిల్లలతో మన సహవాసం ద్వార ఎన్నెన్నొ నేర్చుకోవచ్చు.మా వాడు కడుపులో ఉన్నపుడు వాడి కోసం అని ఎంచి ఎంచి ఆరోగ్యానికి మంచి ఆహారం మాత్రమే తినేదాన్ని. అలా 9 నెలలు చెయ్యడం ద్వార-వాడి వలన నా ఆరొగ్యానికి కూడా మేలు జరిగింది.ఆ తర్వాత వాడు ఎదుగుతూ నాకు సహనాన్ని,ఓపిక ని, పునరాలొచనని,నిజమైన నవ్వు ని-అలసట లేని జీవితాన్ని నేర్పిస్తున్నాడు. అందుకే మా బాబు నాకు “బాల గురువు”
